Thelma vermeed het dus een hele tijd om 'mama' te zeggen tegen mij. Wel 'mamama', 'mamamama', om mij ervan te verzekeren dat ze het kon, maar het gewoon nog even uitstelde. En ze keek ook naar mij als we vroegen waar mama was, dus ze wist wel van mijn bestaan af. Ook speeltjes kwamen vlot mijn kant uit als we vroegen om ze even naar mama te brengen. En ze kon de twee lettergrepen ook apart zeggen, en dan zei ze 'mama' tegen een deur, of een speeltje, of langsglijdende huizen vanuit de buggy. Maar nooit tegen mij.
Mijn moeder zei vorige week langs haar neus weg dat ik dat ook niet deed toen ik zo klein was, dus dat verklaart al een en ander. Ik zei als peuter trouwens ook 'Hugo' en 'Ingrid' tegen mijn ouders, niet 'mama' en 'papa', tot groot ongenoegen van mijn onthaalmoeder. Dat kwam natuurlijk omdat mijn ouders ook vooral elkaars voornamen zeiden, afgewisseld met de koosnamen 'bonus' en 'schete', omdat ze lichtjes allergisch waren aan ouders die ook tegen elkaar 'mama' en 'papa' zeiden.
Soit, Thelma zegt de laatste week opeens heel vlot 'mama'. En weet je tegen wie? Tegen papa.
Tegen mij zegt ze nu ook af en toe 'papa', gelukkig maar. Ik wil de vaderrol met plezier op mij nemen. Waar een genderkritische opvoeding al niet toe kan leiden, nietwaar?
maandag 31 oktober 2011
zaterdag 29 oktober 2011
Writers' blog
Mijn eerste kleine writers' block op deze blog. Ik had een viertal berichten in mijn hoofd, maar het kwam er niet van, en nu lijken ze allemaal verdwenen. Ze waren in elk geval niet van die aard om hier samen te plaatsen in een coherent verhaal. Incoherent dan maar ...
Mijn eerste drempel kwam er bij mijn grote verwondering over hoezeer Thelma vooruitgaat en mijn idee om daar nog eens iets over te schrijven. De woordjes, de 'movekes', haar reacties, de links die ze legt. Maar ja, staat niet elke ouder compleet versteld van wat haar kleine kan?
En is dat wel zo interessant voor andere ouders, van kleintjes in dezelfde fase, van grote die aan vroeger herinnerd worden, voor mensen zonder kinderen? Wordt het dan niet het grote stoefboek? Zoals de oma die meekwam naar Muziek op Schoot en aan iedereen vertelde hoe fantastisch haar kleinzoon was, terwijl we allemaal zelf met zo'n prachtexemplaar in huis liepen, dat even fantastische dingen deed?
Mijn tweede drempel was een zwaar bericht over de redenen waarom je kinderen wil. We spraken erover op het werk en een collega met supertoffe kinderen van 16 en 18 zei dat daar helemaal niets rationeels voor te bedenken was: ze vragen energie, ze kosten geld, ze benemen je tijd, ze vreten aan je slaap (ook als ze pubers zijn), ze maken je ongerust...
Maar zelf had ik bijvoorbeeld geen tikkende oerklok, en vond ik het dus best wel een behoorlijk rationele beslissing. Ik had eigenlijk wel voldoende twijfels om dat engagement aan te gaan: je zet kinderen op de wereld die daar zelf niet voor kiezen, je weet niet hoe de wereld gaat evolueren, je weet niet hoezeer ze daartegen gewapend zullen zijn.
En geef toe, het is al bij al niet zo gezellig op deze opwarmende aardkloot met al haar oorlogen en financiële rampen, en de bevolking swingt nu al de pan uit. Je stuurt ze zelf maar mooi het leven in, de kleuterklas door, de lagere school, het middelbaar ... Het huiswerk, de keuzes, de vriendjes, de levensvragen, de emotionele ontdekkingstocht ... En ondertussen hopen dat er zich geen echte rampen gaan voltrekken.
Maar ik wist wel dat ik nooit 'nee' zou kunnen kiezen, dat ik heel veel liefde te geven had, dat we een redelijk kansrijk nest hadden om zo'n kleintje aan te bieden. Een warm nest met veel basisveiligheid, veel mondigheid, net genoeg geld en tijd, een gezellige thuis waar huiswerk maken niet zo'n opgave is en dat hopelijk altijd de juiste opvang kan bieden. En mijn broer zei op een bepaald moment dat de wereld er dertig jaar geleden niet veel beter uitzag, en zie, wij staan ook nog altijd recht.
Een ander argumenten dat vaak opduikt, is dat kinderen je jong houden: je beleeft je eigen kindertijd opnieuw, je puberteit ... En dat kinderen je beletten om te verstarren, zo zei mijn eigen moeder, dat ze je telkens opnieuw in vraag stellen. En dat je emoties zoveel verder reiken als je kinderen hebt: zowel naar de ene als naar de andere kant van het spectrum.
Maar elk argument heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: je blijft ook jong als je kunt blijven uitgaan zoveel je wil, als je wanneer dan ook kunt uitslapen, als je hyperimpulsief kunt blijven. Je verstart ook niet als je veel kunt gaan reizen, nieuwe mensen ontmoet, de boel eender wanneer kunt omgooien.
Alleen dat van de emoties vind ik echt kloppen, maar ik weet niet of dat wel zo'n troef is. Mijn hoofd lijkt soms een visbokaal met de tranen tot net aan de rand. Een tranenmeer waarvan af en toe een laag verdampt als het mooi weer is en waar in de herfst een paar extra golven komen aangerold ...
Dat was vroeger ook zo, maar nu duikt die emotionaliteit te pas en te onpas op, bij de meest cheesy momenten, zoals het trouwfeest bij de Bulgaarse buren in onze straat, toen het stijlloze geluk van de dansende Sleepstraatkleedjes afdroop, de dikke en magere lijven in veel blingbling gevangen zaten, een gehavend gebit de pret niet kon drukken ...
En dan ben je zo verwonderd door de sublieme schoonheid van zo'n kleintje, voel je de liefde haast fysiek, is het 'graag-zien' in de overtreffende trap, kan je intens gelukkig worden als je haar bezig ziet de wereld ontdekken. Is het zo'n irrationele oerkracht waar je van versteld staat en die je probeert op te vangen met al de rationaliteit die je in huis hebt, om dan uiteindelijk te beseffen dat het gewoon niet te vatten valt ...
En o ja, for the record, als ik 'Thelma' zegt, wijst ze sinds vandaag met een gekromd tikkend vingertje naar zichzelf. Ze heeft zichzelf ontdekt. De show kan beginnen.
Mijn eerste drempel kwam er bij mijn grote verwondering over hoezeer Thelma vooruitgaat en mijn idee om daar nog eens iets over te schrijven. De woordjes, de 'movekes', haar reacties, de links die ze legt. Maar ja, staat niet elke ouder compleet versteld van wat haar kleine kan?
En is dat wel zo interessant voor andere ouders, van kleintjes in dezelfde fase, van grote die aan vroeger herinnerd worden, voor mensen zonder kinderen? Wordt het dan niet het grote stoefboek? Zoals de oma die meekwam naar Muziek op Schoot en aan iedereen vertelde hoe fantastisch haar kleinzoon was, terwijl we allemaal zelf met zo'n prachtexemplaar in huis liepen, dat even fantastische dingen deed?
Mijn tweede drempel was een zwaar bericht over de redenen waarom je kinderen wil. We spraken erover op het werk en een collega met supertoffe kinderen van 16 en 18 zei dat daar helemaal niets rationeels voor te bedenken was: ze vragen energie, ze kosten geld, ze benemen je tijd, ze vreten aan je slaap (ook als ze pubers zijn), ze maken je ongerust...
Maar zelf had ik bijvoorbeeld geen tikkende oerklok, en vond ik het dus best wel een behoorlijk rationele beslissing. Ik had eigenlijk wel voldoende twijfels om dat engagement aan te gaan: je zet kinderen op de wereld die daar zelf niet voor kiezen, je weet niet hoe de wereld gaat evolueren, je weet niet hoezeer ze daartegen gewapend zullen zijn.
En geef toe, het is al bij al niet zo gezellig op deze opwarmende aardkloot met al haar oorlogen en financiële rampen, en de bevolking swingt nu al de pan uit. Je stuurt ze zelf maar mooi het leven in, de kleuterklas door, de lagere school, het middelbaar ... Het huiswerk, de keuzes, de vriendjes, de levensvragen, de emotionele ontdekkingstocht ... En ondertussen hopen dat er zich geen echte rampen gaan voltrekken.
Maar ik wist wel dat ik nooit 'nee' zou kunnen kiezen, dat ik heel veel liefde te geven had, dat we een redelijk kansrijk nest hadden om zo'n kleintje aan te bieden. Een warm nest met veel basisveiligheid, veel mondigheid, net genoeg geld en tijd, een gezellige thuis waar huiswerk maken niet zo'n opgave is en dat hopelijk altijd de juiste opvang kan bieden. En mijn broer zei op een bepaald moment dat de wereld er dertig jaar geleden niet veel beter uitzag, en zie, wij staan ook nog altijd recht.
Een ander argumenten dat vaak opduikt, is dat kinderen je jong houden: je beleeft je eigen kindertijd opnieuw, je puberteit ... En dat kinderen je beletten om te verstarren, zo zei mijn eigen moeder, dat ze je telkens opnieuw in vraag stellen. En dat je emoties zoveel verder reiken als je kinderen hebt: zowel naar de ene als naar de andere kant van het spectrum.
Maar elk argument heeft natuurlijk ook zijn tegenhanger: je blijft ook jong als je kunt blijven uitgaan zoveel je wil, als je wanneer dan ook kunt uitslapen, als je hyperimpulsief kunt blijven. Je verstart ook niet als je veel kunt gaan reizen, nieuwe mensen ontmoet, de boel eender wanneer kunt omgooien.
Alleen dat van de emoties vind ik echt kloppen, maar ik weet niet of dat wel zo'n troef is. Mijn hoofd lijkt soms een visbokaal met de tranen tot net aan de rand. Een tranenmeer waarvan af en toe een laag verdampt als het mooi weer is en waar in de herfst een paar extra golven komen aangerold ...
Dat was vroeger ook zo, maar nu duikt die emotionaliteit te pas en te onpas op, bij de meest cheesy momenten, zoals het trouwfeest bij de Bulgaarse buren in onze straat, toen het stijlloze geluk van de dansende Sleepstraatkleedjes afdroop, de dikke en magere lijven in veel blingbling gevangen zaten, een gehavend gebit de pret niet kon drukken ...
En dan ben je zo verwonderd door de sublieme schoonheid van zo'n kleintje, voel je de liefde haast fysiek, is het 'graag-zien' in de overtreffende trap, kan je intens gelukkig worden als je haar bezig ziet de wereld ontdekken. Is het zo'n irrationele oerkracht waar je van versteld staat en die je probeert op te vangen met al de rationaliteit die je in huis hebt, om dan uiteindelijk te beseffen dat het gewoon niet te vatten valt ...
En o ja, for the record, als ik 'Thelma' zegt, wijst ze sinds vandaag met een gekromd tikkend vingertje naar zichzelf. Ze heeft zichzelf ontdekt. De show kan beginnen.
dinsdag 18 oktober 2011
Een dagje ponnekeblom
Thelma is een dagje gaan spelen bij de familie Ponnekeblom en ze had de tijd van haar leven! Stappen tot je beseft dat je stapt, dan snel doen alsof je al lang van plan was om te gaan zitten (want ze had iets heel interessants gezien onder tafel), koekjes graaien (en later ook nog pannekoeken smullen), lekker onderuit schuiven in de zetel, fruitpap al dansend, buiken vergelijken, het kon niet op!
maandag 10 oktober 2011
Thelma stapt!
Uit gewoonte neemt ze nog altijd een vinger vast, maar ze kan het! Zeven, acht, negen stappen zonder haar evenwicht te verliezen. Om daarna wel uitgeput en trots in onze armen te vallen. Goed voor vader, die morgen voor twee weken op tournee vertrekt en bij terugkomst niet gaat moeten vaststellen dat ze helemaal zonder handjes kan stappen.
Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.
Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.
Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.
Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.
Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.
Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.
Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.
Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).
De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.
Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.
Ondertussen loop ik van huisarts naar radioloog naar huisarts naar de osteopaat om iets te laten fiksen dat sinds de bevalling pijn doet. Mijn staartbeen met name. Toen ik tijdens mijn arbeid nog thuis was om de weeën op te vangen, heb ik een enorme pijnscheut gevoeld, waarop de vroedvrouw me geruststelde dat het gewoon Thelma's hoofdje was dat passeerde. Miljaar! Gelukkig ging die pijn toen snel weer weg, en kon ik me op het echte werk concentreren.
Maar de pijn nam de laatste tijd toe. Blijkbaar kennen wel meer vrouwen dat. Een vriendin van mij had er ook last van gehad, en mijn schoonzus had ook een enorme krak gehoord tijdens haar bevalling, maar zij hebben er niets aan gedaan. Bij de eerste is het na anderhalf jaar vanzelf weggegaan, de tweede leert er zo goed als het kan mee leven.
Mijn eerste idee was dus ook om het nog even af te wachten. Het zag er echter niet naar uit dat het over een drietal maanden vanzelf zou weggaan, dus ging ik toch maar naar de huisarts. Die voelde zelfs niet eens waar mijn staartbeentje zat en dacht dat het naar binnen was gericht. Zeker geen gevolg van de bevalling dus, want dan zou het naar buiten staan. Wat wel kon, is dat ik ooit mijn staartbeen heb ontwricht en dat mijn lieve Thelma bij de bevalling de ligamenten heeft beschadigd.
Wanneer ik dat staartbeen ooit kan hebben ontwricht, weet ik wel: twintig jaar geleden ben ik met een vriendinnetje gaan muurklimmen, en koppig als ik was heb ik zo lang mogelijk mijn romp en benen in een hoek van 90° laten staan bij het afdalen. Tot ik tien centimeter boven de vloer hing en mijn vriendin me voor de grap liet vallen door de touwen los te laten ... Niet hoog, maar wel heel pijnlijk. Maar kennelijk niet zo pijnlijk, toch niet langdurig, om toen een hele reeks dokters af te lopen.
Wel een plausibel verhaal als je 't mij vraagt: vallen in zithouding en daar een ontwricht staartbeen aan overhouden. Maar toch voor alle zekerheid naar de radioloog, aldus de huisarts. De radioloog schrok van de beelden en zei dat mijn ligamenten waarschijnlijk ooit gescheurd zijn, min of meer zijn vastgegroeid en dan weer onzacht uitgerekt zijn bij de bevalling.
Dus weer met de foto's naar de huisarts, die ook best schrok en zich afvroeg waarom ik zolang had gewacht om te komen: je kon gewoon zien dat het wel pijn moest doen. Hij wou eerst een second opinion bij een chirurg, maar zei ook dat er misschien een pin in moest, of dat het misschien wel verwijderd kon worden, aangezien je dat eigenlijk toch niet nodig hebt, zo'n voorhistorisch uitsteeksel.
Maar de geconsulteerde chirurg was daar helemaal niet voor te vinden: het blijft tenslotte het einde van je ruggengraat, er komen heel wat zenuwen in uit, en allerlei spieren hangen eraan vast. De osteopaat dan maar, die vandaag zag dat mijn staartbeen niet louter ontwricht was, maar gewoon ooit in tweeën gebroken.
Hij heeft het dus ook niet op zijn plaats kunnen duwen, maar probeert het wel weer mobiel te krijgen. Hij was ook niet te vinden voor een operatie, tenzij er echt niets anders op zat, maar hij had er geen goeie ervaringen mee en het littekenweefsel zou enkel tot complicaties leiden ... Weg mijn stoer verhaal van de pin in het staartbeen (gelukkig maar).
De huisarts had gezegd dat ik het een keer zonder verdoving moest ondergaan als test (wel met Dafalgan van 1 g een uur op voorhand), en dat ik plaatselijke verdoving zou krijgen als het zonder verdoving niet lukte. Maar om een lang verhaal kort te maken: mijn grote schrik voor oeverloos veel pijn is voorbarig gebleken.
Met een Dafalgan ging het zonder enig probleem. Net zoals bij de bevalling: vrezen dat het veel pijn zou doen en dan uiteindelijk opgelucht ademhalen. Nu alleen maar hopen dat de nawerkingen niet zoveel last veroorzaken als toen in de kraamkliniek, want dat was toch wel meer dan doorbijten. Volgende week op controle en hopen dat het beentje zich in al zijn hernieuwde mobiliteit staande heeft gehouden.
dinsdag 4 oktober 2011
Bellenblazen
Thelma kan bellenblazen! Oké, we houden het ringetje zelf op de juiste afstand van haar mond, want anders eet ze het bijna op, we houden het flesje zelf vast, om niet de hele living in een sopje te zetten, maar dan blaast ze zacht een hele reeks blinkende bellen. En is ze ontzettend kwaad als we ermee ophouden. Verongelijkt, ontgoocheld, diep gekwetst, in de steek gelaten, met luid geschreeuw en dikke biggelende tranen die dat moeten illustreren.
Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.
Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.
En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.
Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.
'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!
Ze heeft al lang een obsessie met blazen: als we in de tuin aankomen met de fiets, moet ik altijd het plastieken groene strandwindmolentje in gang blazen en dan giert ze het uit, als er paardenbloemen in de tuin staan, wil ze die omver blazen, als ik in haar gezicht blaas, knijpt ze lachend haar ogen dicht. Alleen voor haar eerste kaarsje was ze nog net niet klaar, maar schattig waren die pogingen wel.
Ze staat natuurlijk ook al weer drie maanden verder. Drie maanden, waarin ze een drietal pasjes alleen zet met haar nieuwe schoenen, waarin ze een paar nieuwe woordjes kent, zoals 'kaka' voor het welbekende fenomeen, 'iesch' voor 'vis' en 'op' voor 'deksel op de pot' en 'alles is op'.
En dierengeluiden natuurlijk. 'K(w)aak' zegt ze voor een kikker, 'mui' voor een koe en 'iiiiiiiiiiiii' voor een paard. Als ze die toevallig ergens ziet, dat spreekt, want het spelletje 'wat zegt de hond/poes/koe/olifant?' speelt ze voorlopig nog niet mee.
Haar eerste woord was 'tsch' voor 'poes', maar dat is ondertussen 'pfff' geworden. 'Tuut' is 'th-tjh' geworden, en 'ik wil nog' was eerst 'ko' en is nu 'kù', liefst op een vragend toontje. Een hond is nog altijd 'ouwouf', gelukkig maar, anders raken we helemaal de draad kwijt. 'Edaaa' voor 'daag' zegt ze niet meer, en 'baba' voor om het even welk familielid is ook verdwenen. 'Papa' zegt ze eigenlijk ook, maar het is nog altijd 'pepà' en het liefst tien keer na elkaar.
'Mama' vooralsnog niet. Ik wacht geduldig af!
dinsdag 27 september 2011
Neurose op de loer?
Zou ons kleintje een lichte vorm van dwangneurose hebben? Vanmorgen wou ze haar fles niet leegdrinken, want er was blijkbaar iets wat haar mateloos irriteerde. Ze wees al roepend naar een fles melk, papa zei 'melk' en probeerde nog eens haar eigen flesje aan te bieden, maar dan wees ze al roepend naar de groene dop ervoor, met enige stelligheid, en ze wou pas met een gerust hart voortdrinken toen papa ook effectief de dop op de fles had geschroefd ...
Ook 's avonds is het van dat, hoewel de rituelen wel eens durven te wisselen. Zo wou ze een lange tijd haar fles alleen maar uitdrinken als ze de dop in haar ene hand had en een duim van mij in een andere hand (leg dat maar eens uit aan de babysit). Ze moest en zou ook het everzwijn en het varken op de kast nog even slaapwel wensen, en -- dat spreekt voor zich -- toch ook nog even hun staarten controleren. Een krulstaart en een spits staartje, die er telkens nog bleken te zijn. Huh?
De laatste tijd is de dop van de papfles 's avonds duidelijk passé en wil ze dat ik een boek in mijn vrije hand hou, waar zij dan tijdens het drinken naar believen en niet zonder moeite de pagina's van kan omslaan. Ze ligt tegen mijn linkerarm, krijgt van mijn linkerhand de fles en in mijn rechterhand hou ik dan dat boek zo'n beetje balancerend vast. Gelukkig heb ik nogal grote handen, want de boekjes zijn niet van de kleinste en hebben nog kartonnen pagina's ook. Het is een heel gejongleer om haar te vriend te houden en dat boek niet op haar hoofd of fles te laten donderen.
Ik probeer er niet mee te overdrijven, met dat geritueel, want voor je het weet, zit je met rituelen van anderhalf uur opgescheept met een kleine dirigent die iedereen de weg wijst. En ook met die dwangmatigheid probeer ik op te letten, zodat ze toch nog een beetje flexibel en multi-inzetbaar blijft! Bij oma mag ze bijvoorbeeld zelf met een lepel in de pot terwijl ze eet, maar ik vind dat voorlopig een veel te grote kans op gesmos. Bij de onthaalmoeder doet ze dat toch ook niet? En wat als ze eens gaat logeren of een dagje bij vrienden zit? Moet je dan een handleiding meegeven?
Ze zeggen dat het goed is om rituelen te ontwikkelen, en duidelijkheid te creëren, maar trek hier maar weer eens de grens. Bad, pyjama, fles, boekje, tanden poetsen, aai over haar bol en lekker slapen, tot daar. Maar daartussenin? Wat is haar eigen willetje, waar test ze hoever ze kan gaan, wat bezorgt haar meer dan de noodzakelijke gemoedsrust en structuur? Het gaat vanzelf, dag na dag, maar 't is toch niet altijd zo simpel.
Ook 's avonds is het van dat, hoewel de rituelen wel eens durven te wisselen. Zo wou ze een lange tijd haar fles alleen maar uitdrinken als ze de dop in haar ene hand had en een duim van mij in een andere hand (leg dat maar eens uit aan de babysit). Ze moest en zou ook het everzwijn en het varken op de kast nog even slaapwel wensen, en -- dat spreekt voor zich -- toch ook nog even hun staarten controleren. Een krulstaart en een spits staartje, die er telkens nog bleken te zijn. Huh?
De laatste tijd is de dop van de papfles 's avonds duidelijk passé en wil ze dat ik een boek in mijn vrije hand hou, waar zij dan tijdens het drinken naar believen en niet zonder moeite de pagina's van kan omslaan. Ze ligt tegen mijn linkerarm, krijgt van mijn linkerhand de fles en in mijn rechterhand hou ik dan dat boek zo'n beetje balancerend vast. Gelukkig heb ik nogal grote handen, want de boekjes zijn niet van de kleinste en hebben nog kartonnen pagina's ook. Het is een heel gejongleer om haar te vriend te houden en dat boek niet op haar hoofd of fles te laten donderen.
Ik probeer er niet mee te overdrijven, met dat geritueel, want voor je het weet, zit je met rituelen van anderhalf uur opgescheept met een kleine dirigent die iedereen de weg wijst. En ook met die dwangmatigheid probeer ik op te letten, zodat ze toch nog een beetje flexibel en multi-inzetbaar blijft! Bij oma mag ze bijvoorbeeld zelf met een lepel in de pot terwijl ze eet, maar ik vind dat voorlopig een veel te grote kans op gesmos. Bij de onthaalmoeder doet ze dat toch ook niet? En wat als ze eens gaat logeren of een dagje bij vrienden zit? Moet je dan een handleiding meegeven?
Ze zeggen dat het goed is om rituelen te ontwikkelen, en duidelijkheid te creëren, maar trek hier maar weer eens de grens. Bad, pyjama, fles, boekje, tanden poetsen, aai over haar bol en lekker slapen, tot daar. Maar daartussenin? Wat is haar eigen willetje, waar test ze hoever ze kan gaan, wat bezorgt haar meer dan de noodzakelijke gemoedsrust en structuur? Het gaat vanzelf, dag na dag, maar 't is toch niet altijd zo simpel.
zaterdag 24 september 2011
Schoenen
Thelma heeft haar eerste paar schoenen gekregen, van oma en opa, voor haar eerste verjaardag. Het was in twee minuten geklonken, wat zeg ik, in één minuut. Na Muziek op schoot hadden we bij Aap Noot Mies afgesproken. Allez ja, mijn lief en mijn moeder hadden dat afgesproken zonder mijn medeweten, en toen ik naar mijn ouderlijk huis belde om een ander voorstel te doen, zat mijn ma al op de bus.
Waardoor het kind geen patatjes mee had, waardoor we dus snel-snel bij de Ayuno pompoen-bloemkool zijn gaan kopen, wat ze niet ging lusten, ha neen, want ze lust geen potjes, om die dan in 't Hetekoekje liefdevol toe te dienen. Tarara, ze lust nog steeds geen potjesvoedsel. Dan maar soep en brood besteld, waar ze ook niet van wou eten, want veels te moe, ah ja, na Muziek op schoot. Dus snel-snel soep naar binnengegoten, boze Thelma beetje rustig laten worden met wat speelgoed op de grond en dan apetrots naar Aap Noot Mies.
Apetrots inderdaad: Thelma heeft namelijk nu al een schoenenverslaving. Ze is erdoor gefascineerd, al een hele tijd. Misschien door oma, die al weken zegt dat die Bobux-slofjes toch maar niets zijn voor zo'n kind: dat geeft geen steun, ze voelt elke oneffenheid erdoor, ... Misschien door nichtje Louise, die al een schoenencollectie heeft om u tegen te zeggen, al kan ze nog lang niet stappen. Misschien door het uitstel, want moeder heeft ergens (en nog ergens en nog ergens) gehoord dat je pas de eerste schoentjes mag kopen als kindlief al goed kan stappen.
Maar gaat dat dan over goed 'alleen' kunnen stappen (dacht ik dus) of over goed aan het handje kunnen stappen? Of gaat dat ook over pijlsnel achter een loopwagentje kunnen crossen? Soit, vorige week vond ik plots ook dat het urgent was, dat ze eindelijk schoenen kreeg. Maar toen paste het niet echt, omdat vaderlief in Bonn zat, waardoor we dus pas vandaag zijn gaan shoppen.
Ze was dus apetrots. Een winkel vol schoenen! Eindelijk niet meer Louises schoenen proberen af te pakken en aan te doen, eindelijk niet meer af en toe die (prachtige retro) schoentjes passen die papa had gescoord op de rommelmarkt. Ze waren nochtans ook maat 19, maar wisten wij veel, en de wetenschap dat tweedehands schoentjes niet zo goed zijn, hield ons tegen om ze meer dan even aan te doen. (Update: ze zijn zelfs van hetzelfde Italiaanse merk als de nieuwe schoentjes! En dat voor 5 euro ...)
Thelma nam meteen een paar turkooizen lakschoentjes vast, maar gelukkig zette de verkoopster die gezwind weer netjes in het rek. Haar voetje werd gemeten, ze werd met grote verwonderde ogen op een stoeltje gezet, en twee schoentjes aangemeten in maat 19: een prachtig okeren schoentje met bruine vetertjes en een rood doordeweeks botje.
En omdat ze smalle enkeltjes heeft en beter dus geen botjes draagt voorlopig, was het dus in één minuut geklonken. Moeder en vader content, Thelma doltevreden. Oma die vond dat het allemaal wat snel ging, want waren er niet nog andere? In een andere kleur? Een ander model?
Maar ik had de collectie al helemaal gescand bij het binnenkomen, en papa vond het ook het mooiste paar, dus waarom nog twijfelen? Oma haalde de bankkaart boven (dank u oma!), Thelma kreeg haar eerste klantenkaart, en ze kon rustig achterop de fiets in slaap dommelen.
Waardoor het kind geen patatjes mee had, waardoor we dus snel-snel bij de Ayuno pompoen-bloemkool zijn gaan kopen, wat ze niet ging lusten, ha neen, want ze lust geen potjes, om die dan in 't Hetekoekje liefdevol toe te dienen. Tarara, ze lust nog steeds geen potjesvoedsel. Dan maar soep en brood besteld, waar ze ook niet van wou eten, want veels te moe, ah ja, na Muziek op schoot. Dus snel-snel soep naar binnengegoten, boze Thelma beetje rustig laten worden met wat speelgoed op de grond en dan apetrots naar Aap Noot Mies.
Apetrots inderdaad: Thelma heeft namelijk nu al een schoenenverslaving. Ze is erdoor gefascineerd, al een hele tijd. Misschien door oma, die al weken zegt dat die Bobux-slofjes toch maar niets zijn voor zo'n kind: dat geeft geen steun, ze voelt elke oneffenheid erdoor, ... Misschien door nichtje Louise, die al een schoenencollectie heeft om u tegen te zeggen, al kan ze nog lang niet stappen. Misschien door het uitstel, want moeder heeft ergens (en nog ergens en nog ergens) gehoord dat je pas de eerste schoentjes mag kopen als kindlief al goed kan stappen.
Maar gaat dat dan over goed 'alleen' kunnen stappen (dacht ik dus) of over goed aan het handje kunnen stappen? Of gaat dat ook over pijlsnel achter een loopwagentje kunnen crossen? Soit, vorige week vond ik plots ook dat het urgent was, dat ze eindelijk schoenen kreeg. Maar toen paste het niet echt, omdat vaderlief in Bonn zat, waardoor we dus pas vandaag zijn gaan shoppen.
Ze was dus apetrots. Een winkel vol schoenen! Eindelijk niet meer Louises schoenen proberen af te pakken en aan te doen, eindelijk niet meer af en toe die (prachtige retro) schoentjes passen die papa had gescoord op de rommelmarkt. Ze waren nochtans ook maat 19, maar wisten wij veel, en de wetenschap dat tweedehands schoentjes niet zo goed zijn, hield ons tegen om ze meer dan even aan te doen. (Update: ze zijn zelfs van hetzelfde Italiaanse merk als de nieuwe schoentjes! En dat voor 5 euro ...)
Thelma nam meteen een paar turkooizen lakschoentjes vast, maar gelukkig zette de verkoopster die gezwind weer netjes in het rek. Haar voetje werd gemeten, ze werd met grote verwonderde ogen op een stoeltje gezet, en twee schoentjes aangemeten in maat 19: een prachtig okeren schoentje met bruine vetertjes en een rood doordeweeks botje.
donderdag 15 september 2011
Olijfjes
Het leven van Olijfje is nu echt het leven van Olijfje. We hebben daarnet pizza gegeten bij mijn ouders en Thelma wou zelf met haar handjes in het bord graaien, wat natuurlijk mocht van oma. Zo heeft ze niet alleen zalm, paprika en champignons met aanstekelijke goesting naarbinnen gesmikkeld, maar ook ontelbaar veel zwarte olijven.
Ik vind dat stoer, zo'n kindje dat olijven lust. Ik weet nog dat ik daar echt van versteld stond toen mijn metekindje een dikke vijftien jaar geleden al olijven lustte, en ik dat zelf nog maar net aan het leren eten was ...
Ik vind dat stoer, zo'n kindje dat olijven lust. Ik weet nog dat ik daar echt van versteld stond toen mijn metekindje een dikke vijftien jaar geleden al olijven lustte, en ik dat zelf nog maar net aan het leren eten was ...
zaterdag 10 september 2011
Tinkel
We zijn vanmorgen met Thelma naar de tweede reeks van Muziek op schoot geweest. Een hele tijd geleden getipt door i. van Kerygma, een acht maanden oude Thelma onmiddellijk ingeschreven, en nu zitten we al aan reeks twee. Vorige reeks was in een oud schooltje bij Bart, toen nog onder de vleugels van Tuimeloor, en daar zaten we met drie baby's en hun ouders samen liedjes te leren. Nu, na een herinnering die net op tijd kwam, zitten we bij Tinkel in het luxueuze Centrum Yalu op de Land van Waaslaan, met acht dreumesen en hun trotse ouders.
Thelma vond het nog altijd even tof. Eerst schaapje Wollie herontdekken, dan een wiebelspel bij papa, tikken met de blokjes, stappen door de ruimte, torens bouwen, blokken opruimen, met belletjes rammelen, een koekje eten, en dat allemaal op muziek (behalve het koekje dan). Voor moeder en vader was er koffie en thee, zonder koekjes maar met chocolade, hoewel er toch een paar hongerigen niet aan de petit beurres konden weerstaan ...
Thelma zit bij de groep 15-22 maanden, hoewel ze nog maar 14 maanden is, maar het leeftijdsverschil leek niet erg groot met de andere kindjes. En toen we buiten gingen zagen we daar nog geheel per toeval twee helften van bevriende koppels: Wille met Tinus en Annemie met Louise. We hadden de reeks niet zelf getipt, en het was dus een verrassing. Jammer dat de groepen elkaar meteen opvolgden, want we hadden best nog wat langer kunnen kletsen. Binnenkort nog eens afspreken dus.
Ik ben ook voor het eerst ontmaskerd als blogster van Olijfje. Niet dat ik mijn identiteit per se verborgen wil houden, maar ik had toch niet gedacht dat het zo voor de hand lag. Maar ja, met een naam als Thelma moet je niet al te zeer op algehele anonimiteit hopen, zeker niet in Gent. En het was eigenlijk heel tof dat de 'mama van Emma' zich ook meteen bekend heeft gemaakt als volgster, dan zit je tenminste niet met een semipubliek geheim. Bij deze dus ook een virtuele hallo!
Zelf heb ik in het verleden ook al een paar medeblogsters in het echt gespot. Ilse natuurlijk, omdat we wel wat vrienden delen en mijn ex-lief Jo nog met haar huidig lief Henk heeft euh ... gestudeerd dacht ik, maar dat kan helemaal niet -- iets anders dus? Toen Henk op de Hogeschool kwam optreden voor onze laatstejaars, heb ik mezelf ook maar meteen bekendgemaakt als volgster van de blog van zijn lief. Hij gaf toe dat het vreemd was dat ik plots veel meer wist over hem en zijn leven dan op het eerste gezicht leek.
En Lien heb ik ook al gespot, toen ze van een gemeenteraad kwam of zo, en meisjesmama zie ik af en toe fietsen in de buurt of op Trapkracht. Haar huis heb ik tijdens de Muidefeesten ontdekt, omdat de vlagjes van haar kersverse zoon Astor nog voor het raam hingen ... Beetje vreemd toch, als de virtuele wereld en de 'echte' wereld even in elkaar vloeien.
Thelma vond het nog altijd even tof. Eerst schaapje Wollie herontdekken, dan een wiebelspel bij papa, tikken met de blokjes, stappen door de ruimte, torens bouwen, blokken opruimen, met belletjes rammelen, een koekje eten, en dat allemaal op muziek (behalve het koekje dan). Voor moeder en vader was er koffie en thee, zonder koekjes maar met chocolade, hoewel er toch een paar hongerigen niet aan de petit beurres konden weerstaan ...
Thelma zit bij de groep 15-22 maanden, hoewel ze nog maar 14 maanden is, maar het leeftijdsverschil leek niet erg groot met de andere kindjes. En toen we buiten gingen zagen we daar nog geheel per toeval twee helften van bevriende koppels: Wille met Tinus en Annemie met Louise. We hadden de reeks niet zelf getipt, en het was dus een verrassing. Jammer dat de groepen elkaar meteen opvolgden, want we hadden best nog wat langer kunnen kletsen. Binnenkort nog eens afspreken dus.
Ik ben ook voor het eerst ontmaskerd als blogster van Olijfje. Niet dat ik mijn identiteit per se verborgen wil houden, maar ik had toch niet gedacht dat het zo voor de hand lag. Maar ja, met een naam als Thelma moet je niet al te zeer op algehele anonimiteit hopen, zeker niet in Gent. En het was eigenlijk heel tof dat de 'mama van Emma' zich ook meteen bekend heeft gemaakt als volgster, dan zit je tenminste niet met een semipubliek geheim. Bij deze dus ook een virtuele hallo!
Zelf heb ik in het verleden ook al een paar medeblogsters in het echt gespot. Ilse natuurlijk, omdat we wel wat vrienden delen en mijn ex-lief Jo nog met haar huidig lief Henk heeft euh ... gestudeerd dacht ik, maar dat kan helemaal niet -- iets anders dus? Toen Henk op de Hogeschool kwam optreden voor onze laatstejaars, heb ik mezelf ook maar meteen bekendgemaakt als volgster van de blog van zijn lief. Hij gaf toe dat het vreemd was dat ik plots veel meer wist over hem en zijn leven dan op het eerste gezicht leek.
En Lien heb ik ook al gespot, toen ze van een gemeenteraad kwam of zo, en meisjesmama zie ik af en toe fietsen in de buurt of op Trapkracht. Haar huis heb ik tijdens de Muidefeesten ontdekt, omdat de vlagjes van haar kersverse zoon Astor nog voor het raam hingen ... Beetje vreemd toch, als de virtuele wereld en de 'echte' wereld even in elkaar vloeien.
donderdag 8 september 2011
Single mom
Mijn acht dagen als single mom zitten er bijna op, en zoals altijd zijn ze voorbijgevlogen. Het waren nochtans lange dagen: ik moest een paar keer vroeg op het werk zijn en daarom rond half zeven opstaan, en alsof Thelma het geroken had, was ze die dagen al wakker om zes uur. Weg dus mijn plan om eerst mezelf klaar te maken en rustig te eten, om haar daarna zachtjes wakker te maken en de hele rimram te voltrekken.
Toen ik 's avonds alles had klaargezet voor een vliegende start de volgende ochtend, was het telkens al na middernacht, dus ik heb wel wat zitten indommelen de laatste dagen. Dat lijkt me toch wel de gouden regel om het nog langer vol te kunnen houden: zorgen dat je genoeg slaapt. Maar het lukt me maar niet. Als ze dan eindelijk om acht uur in bed ligt en ik aan mijn eten kan beginnen, en als ik daarna nog wat wil opruimen, facebooken, douchen, werken, e-mailen, bloggen, skypen ... dan is het middernacht voor ik het goed en wel besef.
Als ik natuurlijk al eens mijn laptop in mijn tas zou laten zitten, zou er meteen heel wat slaaptijd vrijkomen. Maar ja, ik wil toch ook nog een beetje communicatie 's avonds, en het liefst met meer dan één iemand. Bernard heeft vaak concert of afbouw en kan ik dus niet altijd storen, en voor een weinigzeggend babbeltje kan je toch niet iedereen telefoneren? Skype is al heel wat vrijblijvender vind ik, hoewel mijn beste vrienden niet altijd online zijn, omdat je daar aangeeft of je beschikbaar bent voor een babbel of niet. Maar skype = facebook = e-mail = RSS = tijdverlies.
Real-life contact is natuurlijk het beste, maar als je 's avonds nog vrienden over de vloer haalt om samen te eten, zoals het fijne etentje dinsdagavond, en ze komen pas rond half negen bij je aan omdat je dan pas op je plooi bent, is het ook een stuk na twaalven voor je weer aan de volgende dag kunt denken. 't Is wel ideale input, vrienden over de vloer, want gisteren was het toch maar wat eenzaam. Meestal heb ik daar niet echt last van, maar gisteren was ik eigenlijk te moe om iets leuks te doen, op facebook viel niet veel te beleven, en de mails en reader waren uitgelezen. Note to self: foto’s uploaden!
Wat ik wel een supertip vind als je langere tijd alleen bent met een baby, is samen in bad gaan. Af en toe vind ik Thelma in bad stoppen een heel corvee, omdat ze meestal al vrij moe is ‘s avonds, het uitkleden niet snel genoeg kan gaan en ze de boel bijeenschreeuwt als ze weer uit bad moet. Ik heb wel al mijn trucjes (unidentified objects ter observatie, zoals tandpasta, lenzenpotjes en zalfjes, om het aankleden wat te verhullen, liedjes zingen en af en toe voor de spiegel wat dansen), maar meestal wringt ze zich in duizend bochten met heel wat kabaal. Best wel vermoeiend na een werkdag.
Maar als je gewoon samen in bad gaat, ben je zelf al voor de helft ontspannen, is het voor Thelma ook eens iets anders, zit ze er zelf wat langer in, hoef je 's avonds niet meer te douchen, en zou je zelfs - oh horror der pyjama's overdag - jezelf ook al een nachtkostuum kunnen aanmeten. Wat ik nooit ofte nimmer doe, want dan lijkt het alsof mijn leven voor die dag al voorbij is ... Een fomo dus, zelfs al betreft het mijn eigen huiselijke leven ...
Toen ik 's avonds alles had klaargezet voor een vliegende start de volgende ochtend, was het telkens al na middernacht, dus ik heb wel wat zitten indommelen de laatste dagen. Dat lijkt me toch wel de gouden regel om het nog langer vol te kunnen houden: zorgen dat je genoeg slaapt. Maar het lukt me maar niet. Als ze dan eindelijk om acht uur in bed ligt en ik aan mijn eten kan beginnen, en als ik daarna nog wat wil opruimen, facebooken, douchen, werken, e-mailen, bloggen, skypen ... dan is het middernacht voor ik het goed en wel besef.
Als ik natuurlijk al eens mijn laptop in mijn tas zou laten zitten, zou er meteen heel wat slaaptijd vrijkomen. Maar ja, ik wil toch ook nog een beetje communicatie 's avonds, en het liefst met meer dan één iemand. Bernard heeft vaak concert of afbouw en kan ik dus niet altijd storen, en voor een weinigzeggend babbeltje kan je toch niet iedereen telefoneren? Skype is al heel wat vrijblijvender vind ik, hoewel mijn beste vrienden niet altijd online zijn, omdat je daar aangeeft of je beschikbaar bent voor een babbel of niet. Maar skype = facebook = e-mail = RSS = tijdverlies.
Real-life contact is natuurlijk het beste, maar als je 's avonds nog vrienden over de vloer haalt om samen te eten, zoals het fijne etentje dinsdagavond, en ze komen pas rond half negen bij je aan omdat je dan pas op je plooi bent, is het ook een stuk na twaalven voor je weer aan de volgende dag kunt denken. 't Is wel ideale input, vrienden over de vloer, want gisteren was het toch maar wat eenzaam. Meestal heb ik daar niet echt last van, maar gisteren was ik eigenlijk te moe om iets leuks te doen, op facebook viel niet veel te beleven, en de mails en reader waren uitgelezen. Note to self: foto’s uploaden!
Wat ik wel een supertip vind als je langere tijd alleen bent met een baby, is samen in bad gaan. Af en toe vind ik Thelma in bad stoppen een heel corvee, omdat ze meestal al vrij moe is ‘s avonds, het uitkleden niet snel genoeg kan gaan en ze de boel bijeenschreeuwt als ze weer uit bad moet. Ik heb wel al mijn trucjes (unidentified objects ter observatie, zoals tandpasta, lenzenpotjes en zalfjes, om het aankleden wat te verhullen, liedjes zingen en af en toe voor de spiegel wat dansen), maar meestal wringt ze zich in duizend bochten met heel wat kabaal. Best wel vermoeiend na een werkdag.
Maar als je gewoon samen in bad gaat, ben je zelf al voor de helft ontspannen, is het voor Thelma ook eens iets anders, zit ze er zelf wat langer in, hoef je 's avonds niet meer te douchen, en zou je zelfs - oh horror der pyjama's overdag - jezelf ook al een nachtkostuum kunnen aanmeten. Wat ik nooit ofte nimmer doe, want dan lijkt het alsof mijn leven voor die dag al voorbij is ... Een fomo dus, zelfs al betreft het mijn eigen huiselijke leven ...
maandag 5 september 2011
zondag 4 september 2011
Prioriteiten
Owla, meer dan tien dagen niets gepost! De reden is nochtans niet ver te zoeken. Ik ben vorige week acht dagen alleen met Thelma geweest omdat va-lief in Frankrijk zat, ik heb snel-snel wat werk kunnen inhalen in de vier dagen dat hij weer thuis was, en nu zit ik midden in mijn volgende acht dagen als Bewust Alleengelaten Moeder, omdat va-lief dit keer in Duitsland zit: Weimar, Berlijn en later nog eens Bonn. En dat is nog niets vergeleken met de veertien dagen BAM in oktober. Dat is gewoon een halve maand dag en nacht moeder-en-dochtertje spelen!
Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.
Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.
Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.
Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...
Moeilijk is het wel niet echt, zo alleen met z'n tweeën. Je moet alles beter plannen, altijd twee stappen op voorhand proberen te zien, maar als mama ben je dat toch al gewend, getuige het geniale postje van Kerygma. En met een babysit op tijd en stond kan moeder zich ook nog eens laven aan het nachtleven. Moeilijker wordt het wel als er ook nog een hele hoop werk op je bord belandt met de obligate deadlines. En als dochterlief dan net twee extra kiezen krijgt, naast de vier al aangekondigde nieuwkomers, en de nachten onderbroken zijn.
Ik was dus een ietsiepietsie gefrustreerd toen Bernard vorige zaterdagnacht terugkwam. Ik moest nog een doctoraat lezen en beoordelen, ik heb een artikel te herschrijven, examens op te stellen, die ook nog te verbeteren, een inleiding af te werken, drie masterproeven te becommentariëren, een lezing te schrijven, lessen voor te bereiden en ga zo maar door. Allemaal liefst binnen de week. Ik heb Thelma op zondag dus vlotjes doorgeschoven in zijn richting en ben als een bezetene werk beginnen in te halen. De dagen tussendoor waren dan ook niet de meest relaxte, maar de plicht riep.
Gelukkig wel dat ik zo'n schat van een dochter heb. Die mij doet lachen met haar streken, die zelf hardop meelacht, knipoogt, dingetjes uitvindt en boekjes bestudeert, die geniet van verse soep met boterhamblokjes, 's morgens en 's avonds met me wil dansen. En gelukkig dat ik fantastische ouders heb, die Thelma gisteren hebben opgevangen toen ik onverwacht wou gaan volleyballen en vandaag in de bres zijn gesprongen om mij wat te laten doorwerken. En gelukkig dat ik zulke toffe buren heb, die vrijdag een BBQ organiseerden in het parkje hier rechtover zodat ik met babyfoon een beetje kon doorzakken, en lieve vrienden die me gisteren onverwacht op couscous trakteerden zodat mijn innerlijke mens ook wat input kreeg.
Het enige wat op het achterplan schuift, is de tijd voor een blogje. Maar kijk, dat is bij deze ook opgelost. De voldoening is des te groter als je als tijdelijke BAM alles klaargespeeld krijgt en nog net dat beetje tijd over hebt om van je prestaties te genieten. Maar nu eerst nog de was ophangen, een stuk tekst doorsturen, de tafel dekken en Thelma's tasje maken om morgen uitzonderlijk vroeg aan de dag te beginnen ...
Abonneren op:
Posts (Atom)