Spoed

En zo gaat dat dan. De 100 aan de lijn zegt: 'We gaan toch voor de zekerheid nog een ambulance sturen'. Ik akkoord. De ambulanciers zeggen: 'We gaan jullie toch voor alle zekerheid nog even naar de spoeddienst brengen'. Ik akkoord. De spoedarts zegt: 'We gaan haar toch voor 't zekerste een nachtje hier houden voor observatie'. En ik nogmaals akkoord. Bernard was niet meteen dolenthousiast, maar de arts van dienst voegde daar fijntjes aan toe: 'Dat is het verschil tussen wie het meegemaakt heeft en wie niet'.

En ik kon haar geen ongelijk geven. Ik zou thuis geen oog dicht gedaan hebben (in het ziekenhuis later ook niet, zo zou blijken), want ik zou haar zelf voortdurend hebben willen observeren. En een mama als hartslagmeter en apneumonitor is toch net iets minder efficiënt. Echt tof vond Thelma het niet, drie plakkers op haar lijf met draadjes aan, maar ze heeft ze snel aanvaard. En zo ging het met alles trouwens: aanvankelijk was ze onder de indruk van de spoeddienst en de tafel, en alle mensen die binnenkwamen, maar na een tijdje was ze in haar sas, als er tenminste geen vreemden aan haar lijf zaten.

Best wel gek dat ze al bij al zo goedgezind was tussen de onderzoeken door, want wie komt daar niet allemaal binnen? Eerst een man, verpleger of dokter, die ons naar een spoedhokje leidde en even naar het verhaal vroeg. Dan een vrouw, verpleegster besefte ik achteraf, die ook even kwam piepen en het zuurstof in haar bloed wou meten met zo'n klem op haar vingertje. Paniek! Dan de spoedarts, die Thelma's buik en longen beluisterde, haar oren bekeek en haar keel. Paniek! Geen oorontsteking volgens haar, wel een keelontsteking. Ik mocht weer het hele verhaal doen, moest zeggen hoe lang de aanval heeft geduurd (eigenlijk geen idee), en ze gaf me al de eerste tips voor de toekomst:

• rustig blijven (haha), m.a.w. niet schudden en niet onder water houden (oef)
• zorgen dat ze zich geen pijn kan doen
• trui of kleedjes uitdoen zodat ze afkoelt
• koortsremmer geven
• wachten
• eventueel de 100 bellen

Ik heb nu dus geleerd dat het niet levensbedreigend is, maar dat het er wel zo uitziet, en dat zou ik niet meer durven ontkennen. Ik heb er blijkbaar wel goed aan gedaan om ze mee naar buiten te nemen zodat ze kon afkoelen, want op schoot bij moeder komt er nog eens 37° lichaamswarmte bij. Misschien dat dat ook de druppel was toen de aanval begon? In elk geval weet ik nu ook dat ik ze niet bij mij in bed mag nemen als ze ziek is en koorts heeft. Veel te groot risico om de koorts snel te doen stijgen. Mijn tante, die een dochtertje had die meer dan eens koortsstuipen had, heeft nachten op een matras naast het bedje van haar piepke gelegen.

Daarna kwam de eerste verpleegster weer binnen om alle spullen voor een baxtertje klaar te leggen, maar gelukkig heeft de kinderarts dat verijdeld. Hij keek weer in haar oren, minutenlang, en vond nu wel een oorontsteking. Over de keelontsteking was ook geen twijfel meer en haar lelijke hoest had hij ook gehoord. De hoest waarvan de huisarts had gezegd dat die erger klonk dan-ie was. De kinderarts beval antibiotica, bloedafname, urinestaal. Lees: wachten op het labo om bloed te prikken, wachten op de verpleegster van pediatrie om een zakje in haar pamper te bevestigen, wachten op de medicatie.

Ik had zelf een boekje meegegrist, maar koekjes deden nog net iets beter hun werk. Het was al lang tijd voor haar fles, maar daar moest ze ook nog even op wachten, want standaard zit dat niet in mijn tas. Ze heeft dan maar de spoeddienst wat verkend, nog wat koekjes gegeten, getekend in mijn agenda, met mijn visbalpen gespeeld, met mijn klantenkaarten en lezerspassen, de tekeningen op het plafond bestudeerd, de plakkaten aan de muur, noem maar op. Bernard was ondertussen nog wat spullen gaan halen om te overnachten, een pot spaghettisaus uit de diepvries, extra speelgoed, maar het wachten bleef duren.

Na de komst van de verplegers van het lab en het bloedprikken, was het wachten op de superverpleegster van de nachtdienst, die ons naar de kamer bracht, de elektrodenplakkers alvast aanmat, het zakje voor de pipi vastplakte, antibiotica gaf en zag hoe vol leven Thelma zat na haar fles. Ze dacht dat ze nog lang niet zou slapen, maar rond kwart voor elf vond ik dat ze er toch wel aan toe was, dansen en springen of niet. En zie, ondanks de draadjes, het gepiep, het rare hoge bed, de slaapzak die niet aan mocht vanwege de koorts, is ze een paar minuten later in slaap gevallen, in een bolletje, met haar beentjes onder zich gekruld.

En ik probeerde hetzelfde, maar de beelden spookten door mijn hoofd, het gezoem van de monitor was te luid en ik werd telkens opgeschrikt door onregelmatig gepiep. Ik ben uiteindelijk rond kwart voor één in slaap gevallen, om rond kwart over twee weer wakker te worden toen ze Thelma's koorts kwamen nemen. Dat is gelukt zonder dat ze klaarwakker werd, en ze is pas bij de derde controle, rond vijf uur echt wakker geworden. En niet voor even.

Ik was zelf na half drie al niet meer in slaap gevallen door een stijve nek en de vreemde geluiden, en heb haar dus maar wat geëntertaind, om haar zo lang mogelijk aan de monitor te houden. Koekjes (opnieuw), boekjes, diertjes en uiteindelijk ook televisie, omdat ik dan toch een beetje kon gaan liggen en ze zelf misschien ook weer zou inslapen. Wat uiteindelijk ook gebeurde, rond zeven uur. Toen de bedrijvigheid op de afdeling al weer zo groot was, dat ze mijn ontbijt kwamen brengen, haar ontbijt kwamen brengen, de monitor kwamen checken, antibiotica kwamen klaarleggen, enzovoort, het bekende verhaal.

Ook typisch, wat ik me nog herinnerde uit Thelma's kraamtijd, is dat de kinderarts net dan binnenkomt als boorling of peuter eigenlijk heel dringend iets anders moest doen. Als pasgeborene lag ze bijvoorbeeld net eventjes goed aan, had ik de aanhappijn verbeten, en kwam de kinderarts langs voor de dagelijkse controle. Nu lag ze net te slapen toen we haar temperatuur moesten meten en kwam de kinderarts binnen toen ze met vereende krachten in slaap was gesust, amper een uurtje middagdut achter de rug had en compleet uitgeteld lag te slapen.

Maar soit, we mogen absoluut niet klagen. Supergoed verzorgd, een korte maar grondige check-up, een blij kind, gerustgestelde moeder, eind goed, al goed. En ik kan nog meer dan vroeger mijn ogen niet van haar afhouden. Ik bewonder, omarm, koester al dat leven. Ik sta versteld van wat ze zegt, wat ze begrijpt, wat ze aangeeft. Ik lach luid, lach stil, glimlach, duw mijn tranen weg. Mijn bloedje, mijn kindje, mijn onmetelijke schat.