In de hoek

Thelma heeft in de hoek moeten staan. Twintig seconden. Dan waren we het erover eens dat ze het niet meer zou doen. Erg vond ze het niet, want ze gaat soms ook zelf even in de hoek staan als ze niet akkoord gaat met een of andere beslissing en heel erg moet huilen. Dan zegt ze 'Pamma tout' en gaat ze in een hoekje uitrazen tot we haar afleiden.

Wie er echter hoegenaamd niet mee akkoord ging dat Thelma een hoekstraf had gekregen, was mijn moeder. Vandaag op het diamanten huwelijk van mijn grootouders (1952-2012!) hield ze voet bij stuk dat haar kleinkinderen niet stout kunnen zijn. Dat zoiets gewoon onmogelijk is. Ondenkbaar. Er is zonder enige twijfel altijd wel een goeie reden voor hun grensverleggende acties.

Ergens heeft ze gelijk, want Thelma is haast nooit stout. Ze tast heel voorzichtig grenzen af, weet of ziet dat iets niet mag en doet het dan toch, maar heel ostentatief en in slow motion, zodat ik ruimschoots de tijd heb om mijn wenkbrauwen wat op te trekken, mijn ogen wat meer open te sperren, mijn lach te verbijten, en eventueel zelfs ergens een vermanende vinger op te diepen.

Het ergste wat ze doet, is haar boterham een keer op de grond gooien, haar bord soep met een flinke duw wegstoten, haar moeder 'ns zachtjes slaan, achter de tv tussen de kabels kruipen, eten uit haar mond laten vallen, doen alsof ze een knikker of magneetje gaat opeten. Niets ergs dus. Maar waarom moest ze vorige week dan wel in de hoek?

Wel, op een of andere manier heeft ons toilet in de gang een heel grote aantrekkingskracht. Niet alleen als wij erop zitten en ze even op onze billen komt tikken, maar ook om huisje in te spelen, de rollen wc-papier van de houder te halen, de ventilator aan en uit te zetten, speelgoed in te verzamelen, en ga zo maar door.

We lieten dat oogluikend toe, tot het eens een smosboel werd met een wc-borstel en alle obligate onhygiënische toestanden vandien. Sindsdien mag ze niet meer alleen in het toilet spelen. Ik had het haar gezegd, ze had blijkbaar niet geluisterd, en toen het verdacht stil was en ik ging kijken, zag ik haar lustig een verdwaalde maar volle keukenrol in en uit het water soppen.

Dolle pret uiteraard, maar toch iets wat je een heel klein beetje onder stoute kuren kunt klasseren, niet? Ik heb dus zeer pedagogisch gezegd dat het niet mocht, dat ze het wist en dat ze onmiddellijk een beetje in de hoek mocht gaan staan. Ze was niet ontdaan, kon perfect leven met haar ministraf en deed een beetje alsof ze huilde toen ze in de hoek stond. Een hoek die overigens grenst aan ons schuifraam en dus uitkijkt op de tuin ...

Ik was van plan om haar een minuutje te laten staan, maar vond het na 20 seconden al welletjes. Ze had de boodschap begrepen, ze was maar heel even stout geweest en ze toonde geen enkele zin om het opnieuw te doen. Ik had ook een ogenblik getwijfeld toen ik zei dat ze in de hoek moest, maar ik kon het natuurlijk niet maken om meteen nadat ik de straf had uitgesproken al terug te krabbelen.

En dus heeft mijn dochter voor de eerste keer in de hoek gestaan. Dat moest er toch eens van komen. En was mijn moeder geheel (of was het toch gespeeld?) ontdaan om een buitenproportionele strafmaat voor een arm en zielig meisje. Ze wou helpen! Ze wou de pot schoonmaken! Ze doet jullie gewoon na! Het was blijkbaar nodig! Ze vond dat die keukenrol daar niet thuishoorde! Wij hadden maar op tijd wc-papier moeten kopen!

Grappig, hoe de standaarden bij elke generatie vervagen. Hoe grootmoeders er heilig van overtuigd kunnen zijn dat verwennen de beste opvoedingsmethode is, dat grenzen niet belangrijk zijn, dat de mantel der liefde alles wegveegt. Kleinkind, schoon kind!

Oma's mogen natuurlijk hun verwenfunctie naar hartenlust vervullen, laten zien dat andere volwassenen er andere standaarden op nahouden, maar het was grappig om te zien hoe overtuigd ze was van mijn geheel onpedagogische ingreep en niet kon leven met idee van haar kleinkind in de hoek. We hebben dan ook maar gezwegen over onze kleine duimschroefjes.