Over het slapen niet echt iets nieuws: soms gaat het goed, soms gaat het minder. De topavonden en -nachten zijn wanneer ze een blokje van drie en een blokje van zes slaapt en na wat drinken meteen weer indommelt, en die nachten komen de laatste tijd toch af en toe wel eens voor. Hoera.
Ik heb zelf wel weer een drietal weken veel pijn bij het voeden, wellicht door een kleinere aanhap nu er een tandje half door zit. Ben onderzocht op spruw en bacteriële infectie, omdat het om te huilen zoveel pijn deed, maar alles was negatief. Gelukkig, maar het maakt me natuurlijk niet echt veel wijzer, laat staan dat er een wondermiddel voor bestaat.
Op mijn tanden bijten dan maar, en afbouwen overwegen, maar dan ben ik mijn super-de-luxe slaapmiddeltje kwijt, zowel voor Martha als mezelf ... We moeten er wellicht ooit een keer door, maar ik leef nog in de ijdele illusie dat ze eerst gaat doorslapen en ik dan de borstvoeding kan afbouwen. Ik geef op weekdagen met goeie nachten nog maar vier voedingen live, dus zo lastig is dat nu ook weer niet. Alleen de pijn mag gerust weer verdwijnen, en kolven is nu ook niet echt mijn hobby. Maar op termijn worden borsten zo flexibel dat kolven niet meer hoeft, dus dat wil ik stiekem nog wel meemaken.
Maar! Daarover ging het helemaal niet! Ik wil het hebben over de eerste pasjes van Martha in de talige wereld. Omdat ik zelf nu lesgeef over moedertaalverwerving, weet ik dat dit een fantastische periode is. Ze gaat immers over van de voortalige (prelinguale) fase naar de vroegtalige (vroeglinguale) fase. De overgang ligt zo ergens tussen 12 en 15 maanden en daar zit Martha nu middenin.
De voortalige fase start bij de geboorte. Ze bevat schreien, zo tot een week of zes, vocaal spel met veel doffe klinkers, vocaliseren met een hele reeks klinkers en medeklinkers uit alle hoeken van de wereld, en brabbelen, vanaf een maand of zeven, de typische opeenvolging van klinkers en medeklinkers die al moedertaalspecfiek zijn. In die fase heb je ook 'protowoorden': onbestaande woorden die geen vaste betekenis hebben, maar wel naar heel veel verwijzen.
Martha haar protowoord was 'ptsch'. Het begon met een zelfgemaakt spookje van Thelma dat Bernard rond Halloween had opgehangen, waarnaar Martha verwees met het woord 'ptsch'. Maar 'ptsch' verwees naar zoveel meer: alles wat in de lucht hing, licht gaf, de moeite was om te zien. Ptsch hier, ptsch daar, ptsch overal.
En daarna kwam de vroegtalige fase al, die ongeveer duurt tot ze naar de kleuterklas gaat. 'Dada' zei ze al af en toe, maar een echt woord is dat toch ook niet echt. 'Ptsch' evolueerde uiteindelijk naar 'poes', uitgesproken 'poesh', en is dus eigenlijk haar eerste echte woordje. Ook bij Thelma was dat trouwens haar eerste woordje.
'Poesh' verwijst nog wel naar onze poes, maar ook naar hond, koe ..., kortom, alle dieren met vier poten die Martha op haar weg vindt. Het is een fenomeen dat 'overextensie' heet en het wordt hier elke dag live geïllustreerd. Het is tegelijk ook de befaamde een-woordzin, want het woord betekent zoveel als 'kijk, daar loopt een poes' of 'ik zie de poes', een heel efficiënte manier om zinnen te vormen dus.
En ondertussen zegt ze ook sinds donderdag 'ko' voor 'nog', net als Thelma, en af en toe ook 'aaauw, aaauw' als ze het geluid van een kat nadoet, of 'meuh' als ze een koe ziet op de Kiri. 'Mama' en 'papa' zegt ze ook, maar meer om de klanken te proeven dan om er echt mee naar mij of Bernard te verwijzen. En brullen lukt ook al aardig, maar dat kan ze al een hele tijd, en is niet echt gelinkt aan de leeuwen in haar geluidenboek. Wel tof, want ze weet dat ze ermee scoort.
Vanavond kwam er plots tien tot twintig keer 'nè' uit, toen ik haar nog een beetje granenpap wou geven. Ik kon het niet laten om het telkens weer te testen, want het was bijzonder cute. We proberen ook nog andere dingen uit, omdat ze gewoon te schattig zijn, zoals het klassieke zwaaien, het iets gedistingeerdere handkus gooien, gekke bekken trekken met de mond wijd open en de lippen naar binnen (topper! -- kwam niet van ons!), handjes in de lucht steken, op het boze bolletje leggen, applaudiseren, en sinds vrijdag ook de tong uitsteken, al mag dat wel weer verdwijnen.
Je ziet aan haar hele gedrag dat ze ons begrijpt -- ze luistert trouwens heel geschrokken naar een 'nee' --, je ziet dat ze weet dat ze bij ons vieren hoort, en we hebben er allemaal dikke lol in. Heerlijk.
maandag 6 februari 2017
woensdag 7 december 2016
Niet dus
Ik wist het al veel langer, de vloek van de blogpost: zodra je iets schrijft, klopt het de volgende dag al niet meer. Ook al is het voorzichtig en voorwaardelijk geformuleerd: de vloek omzeil je niet! Martha was gisteren weer elke drie kwartier wakker, en vanavond was het opnieuw grote paniek. Bernard doet nu een tweede poging, en ik kruip straks wellicht met haar in bed.
'It's more like a dance', schreef Elizabeth Pantley in haar 'No-Cry Sleep Solution' en dat hou ik voor ogen: geen lineaire processie van Echternach, met twee stappen vooruit en één achteruit, maar meer als een tango: wat stappen vooruit, een paar achteruit, een stapje opzij en ook wat ter plaatse trappelen. Een mooi beeld, al zou de 100 meter horden mij de laatste tijd wel meer kunnen bekoren.
'It's more like a dance', schreef Elizabeth Pantley in haar 'No-Cry Sleep Solution' en dat hou ik voor ogen: geen lineaire processie van Echternach, met twee stappen vooruit en één achteruit, maar meer als een tango: wat stappen vooruit, een paar achteruit, een stapje opzij en ook wat ter plaatse trappelen. Een mooi beeld, al zou de 100 meter horden mij de laatste tijd wel meer kunnen bekoren.
dinsdag 6 december 2016
Zou het?
'We zijn op goede weg', zei Bernard gisteren. En ik denk het ook. Voorzichtig positief, zoals ze zeggen. Na een trip naar Porto voor mijn werk, met Martha mee onder deskundige begeleiding van mijn ouders, is het tij een beetje gekeerd. Voeden in bed ging al een tijdje niet meer, en voeden naast het bedje ging plotseling ook niet meer. Ze viel niet in slaap, of ik kon haar niet wegleggen zonder paniek, en haar boven doorgeven aan Bernard was ook geen goed idee. Om niet te zeggen: een regelrechte ramp.
Het is begonnen met de dutjes. Bernard kon Martha beter en beter in slaap krijgen, en ze sliep langer en langer in haar eigen bedje thuis. Geen drie kwartier dutten en dan weer wakker, maar anderhalf uur, en vorig weekend zelfs twee keer drie uur. En zo zijn we vorige donderdag op dezelfde manier als de middagdutjes beginnen te werken. Ik neem Martha en Thelma mee naar de badkamer, kleed hen allebei om, en ga met Martha weer naar beneden. Bernard toogt dan naar boven, leest voor uit de GVR voor Thelma, en als ik klaar ben met voeden, neemt Bernard ook Martha mee naar boven.
Ik neem Bernards huiselijke taken weer over zodat hij het gevoel heeft dat er nog iets wezenlijks gebeurt terwijl hij Martha naar dromenland begeleidt, en ik geniet van de extra uren die vrij zijn gekomen. Ach, de geneugten van een simpel avondje Scrabble, of samen Slimste Mens kijken. Wat een verschil met die verwoede pogingen om haar na elke slaapfase weer maar eens in slaap te krijgen. Eten onderbreken, het vervolg van een programma missen, de was laten stikken, gedwongen worden je pyjama aan te trekken, pfft.
En hoe welgemeend onze eerdere pogingen ook waren, we hadden het proces niet kunnen versnellen. Ze liet het niet toe, en nu plots wel. Ze heeft zich overgegeven en we hebben daar een routine rondgebouwd. En voor mij is het even goed zo. Bernard gaat nog één à twee keer terug en dan slaapt ze tot na middernacht. De voorbije twee dagen is hij zelfs niet één keer moeten teruggaan. En ik kan rond tien à elf in bed sluipen zonder dat ik haar eerst weer moet voeden. Zalig om mijn hoofd neer te leggen en gewoon simpelweg in te dutten.
En ook al is ze dan nog twee of drie keer wakker 's nachts, dat neem ik er voorlopig graag bij. Ik heb niet het gevoel dat het op mijn slaap inwerkt. Zolang ik zelf op tijd ga slapen, en zolang ze niet rond drie of vier uur alle melk eruitspuwt zoals gisteren en eergisteren, voel ik me frisser dan voor haar geboorte, toen ik meestal rond één uur ging slapen. Ik heb ook goede hoop dat het doorslapen 's avonds zich langzaamaan zal doorzetten 's nachts. En dan is het toch geleidelijk gegaan, zonder bruuskeren en al te lang laten huilen. Hoop ik!
Ik hoop ook dat dit ongeveer mijn laatste post is over slaap en slaapproblemen. Ik heb nog een eerste Martha-taaltje in mijn hoofd (putch / pssh / putain + dada + bzzzz), en ik wil eindelijk ook nog eens over Thelma schrijven (haar eerste kamp met de Scouts, haar oorpiercings links en rechts, de interactie met Martha ...). Maar: alles op zijn tijd. Kiezen is zelfzorg, las ik eens in de reacties bij Tales from the Crib dacht ik, en tegenwoordig is dat mijn motto.
Het is begonnen met de dutjes. Bernard kon Martha beter en beter in slaap krijgen, en ze sliep langer en langer in haar eigen bedje thuis. Geen drie kwartier dutten en dan weer wakker, maar anderhalf uur, en vorig weekend zelfs twee keer drie uur. En zo zijn we vorige donderdag op dezelfde manier als de middagdutjes beginnen te werken. Ik neem Martha en Thelma mee naar de badkamer, kleed hen allebei om, en ga met Martha weer naar beneden. Bernard toogt dan naar boven, leest voor uit de GVR voor Thelma, en als ik klaar ben met voeden, neemt Bernard ook Martha mee naar boven.
Ik neem Bernards huiselijke taken weer over zodat hij het gevoel heeft dat er nog iets wezenlijks gebeurt terwijl hij Martha naar dromenland begeleidt, en ik geniet van de extra uren die vrij zijn gekomen. Ach, de geneugten van een simpel avondje Scrabble, of samen Slimste Mens kijken. Wat een verschil met die verwoede pogingen om haar na elke slaapfase weer maar eens in slaap te krijgen. Eten onderbreken, het vervolg van een programma missen, de was laten stikken, gedwongen worden je pyjama aan te trekken, pfft.
En hoe welgemeend onze eerdere pogingen ook waren, we hadden het proces niet kunnen versnellen. Ze liet het niet toe, en nu plots wel. Ze heeft zich overgegeven en we hebben daar een routine rondgebouwd. En voor mij is het even goed zo. Bernard gaat nog één à twee keer terug en dan slaapt ze tot na middernacht. De voorbije twee dagen is hij zelfs niet één keer moeten teruggaan. En ik kan rond tien à elf in bed sluipen zonder dat ik haar eerst weer moet voeden. Zalig om mijn hoofd neer te leggen en gewoon simpelweg in te dutten.
En ook al is ze dan nog twee of drie keer wakker 's nachts, dat neem ik er voorlopig graag bij. Ik heb niet het gevoel dat het op mijn slaap inwerkt. Zolang ik zelf op tijd ga slapen, en zolang ze niet rond drie of vier uur alle melk eruitspuwt zoals gisteren en eergisteren, voel ik me frisser dan voor haar geboorte, toen ik meestal rond één uur ging slapen. Ik heb ook goede hoop dat het doorslapen 's avonds zich langzaamaan zal doorzetten 's nachts. En dan is het toch geleidelijk gegaan, zonder bruuskeren en al te lang laten huilen. Hoop ik!
Ik hoop ook dat dit ongeveer mijn laatste post is over slaap en slaapproblemen. Ik heb nog een eerste Martha-taaltje in mijn hoofd (putch / pssh / putain + dada + bzzzz), en ik wil eindelijk ook nog eens over Thelma schrijven (haar eerste kamp met de Scouts, haar oorpiercings links en rechts, de interactie met Martha ...). Maar: alles op zijn tijd. Kiezen is zelfzorg, las ik eens in de reacties bij Tales from the Crib dacht ik, en tegenwoordig is dat mijn motto.
zaterdag 5 november 2016
Back to basics
Die extra calorieën 's avonds waren toch maar niks. Of ik ze nu volprop of niet: het maakt niets uit. Ik heb zelfs de indruk dat ze makkelijker inslaapt als ze enkel heeft gedronken. Het badje hebben we ook afgevoerd, want daar werd ze alleen maar enthousiaster van, een knuffel gooit ze weg of vindt ze hoogst interessant om van naderbij te bestuderen, en bij het muziekje zoekt ze voortdurend de bron van al dat gejengel.
Back to basics dan maar: pyjama, borstvoeding en bedje binnen. Ik ben gestopt met haar in mijn bed in slaap te voeden, want ik werd er helemaal kregelig van. Ik voed haar nu op een krukje naast haar bedje (comfortabel is anders!), trek een dekentje dichterbij om haar half in te wikkelen als ze bijna slaapt en leg haar dan in bed. Een maand geleden zou dat absoluut onmogelijk geweest zijn, maar sinds een dag of tien lukt het gek genoeg.
Was het de juiste tip op het juiste moment? Een collega met hooggevoelig dochtertje had de truc met het dekentje van haar kinderarts te horen gekregen en dat werkte bij hen heel goed. En ook al had ik het eerder al eens geprobeerd, het hield wel steek om het nog eens te proberen, en zie! Of was het het gesprek met vrienden met dezelfde filosofie (thuisbevalling, borstvoeding, wolletjes, biogroenten) die hun bloedjes wel hadden laten huilen waardoor ik wat kordater kon zijn of toch kordater aanvoelde?
In elk geval kan ik Martha nu wegleggen in haar bedje: eenmaal, tweemaal en soms zelfs driemaal op rij. Ze wordt soms even wakker, maar laat zich dan gewillig in slaap wrijven. Wat een opluchting om haar in het weekend te slapen te kunnen leggen voor een dutje, wat een zalig gevoel om haar oogjes te zien dichtvallen en de weerstand te zien verdwijnen. En ze slaapt nog steeds meestal 45 minuten, maar doet af en toe al eens een blokje van 90 minuten en zelfs een keertje drie uur aan een stuk. Major Breakthroughs durf ik dat al lang niet meer te noemen, zelfs niet ironischerwijs, maar babystapjes in de juiste richting zijn het wel.
Ik mag ook niet te snel van stapel lopen, want gisteren lukte er hoegenaamd niets. Wellicht oververmoeid van bij de onthaalmoeder waar ze weer moest wennen na vier dagen vakantie en dus heel weinig geslapen had, gecombineerd met een moeder die naar de klok zat te kijken tijdens het voeden omdat Thelma op kamp vertrok en ik haar nog wou zien, en induffelen en platknuffelen. In elk geval heeft het tot halftien 's avonds geduurd voordat Bernard haar met veel moeite in slaap kon krijgen en rond elf uur zat er niets op dan haar toch maar weer in bed in slaap te voeden.
Ik ben voor de vakantie ook naar de kinderarts van mijn collega geweest om het allemaal eens te bespreken, en zijn antwoord kwam niet als een verrassing. Ik heb alle stappen genomen die nodig waren: osteopaat bezocht, reflux uitgesloten, koemelkallergie, voeding overdag bijgesteld, rituelen uitgeprobeerd, vroeger en later in bed gestopt ... Ze slaapt bovendien goed bij de onthaalmoeder en mijn ouders sinds een tijdje, dus intrinsiek is er niets (meer) aan de hand.
Ik moet er nu gewoon van overtuigd raken dat de nachtvoedingen overbodig zijn, en weten dat het wakker worden 's avonds rechtstreeks gelieerd is aan de nachtvoedingen en het besef dat mama altijd klaarstaat om haar van slaapfase naar slaapfase te begeleiden. Ik moet de situatie dus eerst hartsgrondig beu raken, wanneer maakt niet uit, en ik moet er zelf van overtuigd zijn dat het gedaan is met nachtvoeden, anders is het een maat voor niets.
En dan moet ik Martha uit mijn bed en uit mijn kamer sjotten. Kinderen hebben grenzen nodig en de ouders moeten die trekken. Ze zal echt niet zelf beginnen doorslapen als bedankje voor al mijn nachtelijke inzet, want het is voor haar de hemel op aarde nu, zo samen met mama in bed. Daarna stelde hij een candle light dinner voor met Bernard, want hij is diegene die de volgende drie (?) nachten het troosten op zich zou moeten nemen, aangezien hij niet naar moedermelk ruikt ...
Na drie nachten zou ze het wellicht wel doorhebben dat echt wakker worden tussen de slaapcycli door geen zin meer heeft, en hupla, klaar is kees. Het spreekt voor zich dat ik daar nog eens diep over zal moeten nadenken! En Bernard trouwens ook, want op drie mogelijk helse nachten zit hij ook niet te wachten. Voorlopig doen we het dus nog even op de zachte manier met voeden naast het bedje 's avonds en pas 's nachts bij mij in bed.
Behalve gisteren werkte dat dus behoorlijk goed, en wie weet lukt het dus zo geleidelijk ook wel. We proberen in elk geval nog even tot de kerstvakantie en als ik dan helemaal overtuigd ben, start mogelijk het strafkamp ... Ze heeft bovendien ook al een paar nachten van 12 tot 6 geslapen, dus dat zie ik wel zitten zo, en als ze dan steeds vaker blokjes van anderhalf uur à drie uur doet 's avonds, is het voor mij allang goed. Voor de komende zes maanden dan toch!
Back to basics dan maar: pyjama, borstvoeding en bedje binnen. Ik ben gestopt met haar in mijn bed in slaap te voeden, want ik werd er helemaal kregelig van. Ik voed haar nu op een krukje naast haar bedje (comfortabel is anders!), trek een dekentje dichterbij om haar half in te wikkelen als ze bijna slaapt en leg haar dan in bed. Een maand geleden zou dat absoluut onmogelijk geweest zijn, maar sinds een dag of tien lukt het gek genoeg.
Was het de juiste tip op het juiste moment? Een collega met hooggevoelig dochtertje had de truc met het dekentje van haar kinderarts te horen gekregen en dat werkte bij hen heel goed. En ook al had ik het eerder al eens geprobeerd, het hield wel steek om het nog eens te proberen, en zie! Of was het het gesprek met vrienden met dezelfde filosofie (thuisbevalling, borstvoeding, wolletjes, biogroenten) die hun bloedjes wel hadden laten huilen waardoor ik wat kordater kon zijn of toch kordater aanvoelde?
In elk geval kan ik Martha nu wegleggen in haar bedje: eenmaal, tweemaal en soms zelfs driemaal op rij. Ze wordt soms even wakker, maar laat zich dan gewillig in slaap wrijven. Wat een opluchting om haar in het weekend te slapen te kunnen leggen voor een dutje, wat een zalig gevoel om haar oogjes te zien dichtvallen en de weerstand te zien verdwijnen. En ze slaapt nog steeds meestal 45 minuten, maar doet af en toe al eens een blokje van 90 minuten en zelfs een keertje drie uur aan een stuk. Major Breakthroughs durf ik dat al lang niet meer te noemen, zelfs niet ironischerwijs, maar babystapjes in de juiste richting zijn het wel.
Ik mag ook niet te snel van stapel lopen, want gisteren lukte er hoegenaamd niets. Wellicht oververmoeid van bij de onthaalmoeder waar ze weer moest wennen na vier dagen vakantie en dus heel weinig geslapen had, gecombineerd met een moeder die naar de klok zat te kijken tijdens het voeden omdat Thelma op kamp vertrok en ik haar nog wou zien, en induffelen en platknuffelen. In elk geval heeft het tot halftien 's avonds geduurd voordat Bernard haar met veel moeite in slaap kon krijgen en rond elf uur zat er niets op dan haar toch maar weer in bed in slaap te voeden.
Ik ben voor de vakantie ook naar de kinderarts van mijn collega geweest om het allemaal eens te bespreken, en zijn antwoord kwam niet als een verrassing. Ik heb alle stappen genomen die nodig waren: osteopaat bezocht, reflux uitgesloten, koemelkallergie, voeding overdag bijgesteld, rituelen uitgeprobeerd, vroeger en later in bed gestopt ... Ze slaapt bovendien goed bij de onthaalmoeder en mijn ouders sinds een tijdje, dus intrinsiek is er niets (meer) aan de hand.
Ik moet er nu gewoon van overtuigd raken dat de nachtvoedingen overbodig zijn, en weten dat het wakker worden 's avonds rechtstreeks gelieerd is aan de nachtvoedingen en het besef dat mama altijd klaarstaat om haar van slaapfase naar slaapfase te begeleiden. Ik moet de situatie dus eerst hartsgrondig beu raken, wanneer maakt niet uit, en ik moet er zelf van overtuigd zijn dat het gedaan is met nachtvoeden, anders is het een maat voor niets.
En dan moet ik Martha uit mijn bed en uit mijn kamer sjotten. Kinderen hebben grenzen nodig en de ouders moeten die trekken. Ze zal echt niet zelf beginnen doorslapen als bedankje voor al mijn nachtelijke inzet, want het is voor haar de hemel op aarde nu, zo samen met mama in bed. Daarna stelde hij een candle light dinner voor met Bernard, want hij is diegene die de volgende drie (?) nachten het troosten op zich zou moeten nemen, aangezien hij niet naar moedermelk ruikt ...
Na drie nachten zou ze het wellicht wel doorhebben dat echt wakker worden tussen de slaapcycli door geen zin meer heeft, en hupla, klaar is kees. Het spreekt voor zich dat ik daar nog eens diep over zal moeten nadenken! En Bernard trouwens ook, want op drie mogelijk helse nachten zit hij ook niet te wachten. Voorlopig doen we het dus nog even op de zachte manier met voeden naast het bedje 's avonds en pas 's nachts bij mij in bed.
Behalve gisteren werkte dat dus behoorlijk goed, en wie weet lukt het dus zo geleidelijk ook wel. We proberen in elk geval nog even tot de kerstvakantie en als ik dan helemaal overtuigd ben, start mogelijk het strafkamp ... Ze heeft bovendien ook al een paar nachten van 12 tot 6 geslapen, dus dat zie ik wel zitten zo, en als ze dan steeds vaker blokjes van anderhalf uur à drie uur doet 's avonds, is het voor mij allang goed. Voor de komende zes maanden dan toch!
vrijdag 16 september 2016
Zwaai zwaai!
Martha zwaait! Ze deed het al eventjes naar zichzelf in de spiegel voor we naar de slaapkamer trokken, maar dat leek me meer agitatie dan gericht zwaaien naar zichzelf. Maar nu doet ze het ook als iemand anders 'daaag' zegt en zelf zwaait. Hoe schattig dat is, hoef ik wellicht niet te vertellen. En dat ze het zelf ook zo leuk vindt, maakt het alleen nog lolliger.
Een tijdje geleden zei ze er ook nog eens enthousiast 'tataaa' 'tatataaaa' 'tataaaa' bij toen we bij haar peter vertrokken, maar ook dat was meer toeval en actie-reactie, want nadien bleef het een hele tijd stil. Tot nu: ik zwaaide naar Elise die morgen komt babysitten en Martha zwaaide lustig mee. Nadien kwam nog de onthaalmoeder aan de beurt en ook Thelma kreeg een enthousiast zwaaitje toen Martha naar bed ging.
Met het slapen is het ondertussen geen ene moer beter. De euforie was van korte duur en het avonddutje is bijgevolg weer netjes afgevoerd. Misschien haal ik het later nog van onder het stof. Woensdagavond was wel een topper: toen ze rond tien over acht weer wakker was nadat ik amper twintig minuten voordien de kamer was uitgegaan, zag ik het echt niet meer zitten om haar weer maar eens in slaap te voeden. De mentale weerstand groeit ...
En hoewel ze geen fles drinkt, greep mijn hand intuïtief naar een vers doosje Biobim opvolgmelk, een flesje Evian en voor ik het wist, had ik een flesje poedermelk mee naar boven. En raad eens: ze dronk er 50 cc van, werd zo mak als een lammetje en ik kon haar in haar bedje leggen, op haar buik zonder dat ze ook maar een kik gaf. Tien minuten later was ze in dromenland en ze heeft van half negen tot middernacht gedut. Nooit eerder gezien!
Ik dacht dus dat ik het recept gevonden had, maar vandaag wou ik het herhalen en nee hoor. Een fles? Voor mij? Met poedermelk? Ik dacht het niet! Ik heb haar dan nog maar eens in slaap gevoed, of toch geprobeerd, maar ze liet me niet gaan en mijn eten stond koud te worden. Omdat haar buikje vol zat, wou ik de truc met het bedje nog eens proberen, maar toen ook dat bijna gelukt was, heeft ze het toch weer op een huilen gezet. Bernard kon zijn troostcapaciteiten nog eens testen, ik stak Thelma in bed, en ondertussen is het stil.
Ik begin er wel stilletjesaan genoeg van te krijgen. Steeds meer 'nursing agitation': ik voel me soms echt aan een ketting liggen en word er ongedurig van. Clusteren alleen zou ik nog zien zitten, of een paar nachtvoedingen, maar clusteren en (te) vaak wakker worden 's avonds en daarbovenop nog frequente voedingen 's nachts is echt wel te veel van het goeie. Zeker als er dan ook nog eens een paar muggen je slaap mee ondermijnen ...
Ik zoek nog altijd een probaat babyproof middeltje om die te bestrijden: 's nachts muggenmelk smeren maakt haar wakker, 's avonds smeren houdt de muggen 's ochtends niet op afstand, een klamboe voor een dubbel bed kan niet rond de co-sleeper, een machientje in het stopcontact is niet veilig en uit de muggenlampen weet ik niet welke te kiezen: de beste zijn niet meer in productie en bij de minder goede is er overal wel iemand online bij wie het niet werkt. Dringend investeren in degelijke muggenwering dan maar, zowel voor ons schuifraam beneden als de dakramen boven.
Maar waar was ik gebleven? Juist, borstvoeding, slaaptekort en hoe dat op te lossen. Met al die nachtvoedingen moet ik er zelfs niet aan denken om af te bouwen: ik kan moeilijk zeggen dat ze de voeding van drie uur moet overslaan. En uren wiegen of huilen trotseren zie ik ook niet zitten. En aangezien ze geen fles wil, zou ik 's nachts papjes moeten staan bereiden zolang ze niet gezellig doorslaapt.
En ik weet natuurlijk wel dat nachtvoedingen beter zijn voor de suikerspiegel en de hersenontwikkeling en tegen wiegendood, en ik weet ook dat de slaap van borstvoedmama's kwalitatiever is omdat ze door de hormonen sneller weer in de fase van diepe slaap zitten, en dat de slaapcycli van moeder en kind op elkaar afgestemd raken als ze samen slapen, maar ik vind toch dat ik aan te weinig uren kom.
Vroeger gaan slapen lukt haast niet doordat er ook nog wel wat dient te gebeuren 's avonds: boekentassen en turnzakken legen en weer vullen, het huis een klein beetje opruimen of gewoon eens een ietsiepietsie ontspannen zonder baby in de buurt. Over lessen voorbereiden, volleyballen of vrienden opzoeken praat ik zelfs niet eens. Zo ver is het al gekomen! Ik blijf wel een keer per maand een uitje maken, al is het maar als test om te zien hoever we staan.
De zoektocht gaat dus nog even verder. Nu zet ik al mijn hoop op meer calorieën 's avonds, met die fles is het immers goed gelukt. Eventjes dan toch. Gisteren heb ik een boterham met perensiroop gesopt in moedermelk lepeltje voor lepeltje gegeven en sliepen we van tien tot vier, maar ik was zelf tijdens het voeden in slaap gesukkeld (met mijn kleren en lenzen nog aan, helaas), dus de regel 'meer calorieën = zelfstandig zes uur doorslapen' is daarmee nog niet bewezen.
Vanavond heb ik haar moedermelk met granenpoeder en banaan gevoerd en wachten we af wat dat geeft, en de volgende dagen wil ik nog soep met babypasta van Hipp testen, omdat dat zijn nut bij anderen al heeft bewezen. Maar nu eerst naar bed: morgen krijgt een babysit de eer om haar papjes te voeren en in slaap te manoeuvreren, en komt mijn maandelijkse uitje eraan. En daarvoor moet ik toch een beetje uitgeslapen zijn!
Een tijdje geleden zei ze er ook nog eens enthousiast 'tataaa' 'tatataaaa' 'tataaaa' bij toen we bij haar peter vertrokken, maar ook dat was meer toeval en actie-reactie, want nadien bleef het een hele tijd stil. Tot nu: ik zwaaide naar Elise die morgen komt babysitten en Martha zwaaide lustig mee. Nadien kwam nog de onthaalmoeder aan de beurt en ook Thelma kreeg een enthousiast zwaaitje toen Martha naar bed ging.
Met het slapen is het ondertussen geen ene moer beter. De euforie was van korte duur en het avonddutje is bijgevolg weer netjes afgevoerd. Misschien haal ik het later nog van onder het stof. Woensdagavond was wel een topper: toen ze rond tien over acht weer wakker was nadat ik amper twintig minuten voordien de kamer was uitgegaan, zag ik het echt niet meer zitten om haar weer maar eens in slaap te voeden. De mentale weerstand groeit ...
En hoewel ze geen fles drinkt, greep mijn hand intuïtief naar een vers doosje Biobim opvolgmelk, een flesje Evian en voor ik het wist, had ik een flesje poedermelk mee naar boven. En raad eens: ze dronk er 50 cc van, werd zo mak als een lammetje en ik kon haar in haar bedje leggen, op haar buik zonder dat ze ook maar een kik gaf. Tien minuten later was ze in dromenland en ze heeft van half negen tot middernacht gedut. Nooit eerder gezien!
Ik dacht dus dat ik het recept gevonden had, maar vandaag wou ik het herhalen en nee hoor. Een fles? Voor mij? Met poedermelk? Ik dacht het niet! Ik heb haar dan nog maar eens in slaap gevoed, of toch geprobeerd, maar ze liet me niet gaan en mijn eten stond koud te worden. Omdat haar buikje vol zat, wou ik de truc met het bedje nog eens proberen, maar toen ook dat bijna gelukt was, heeft ze het toch weer op een huilen gezet. Bernard kon zijn troostcapaciteiten nog eens testen, ik stak Thelma in bed, en ondertussen is het stil.
Ik begin er wel stilletjesaan genoeg van te krijgen. Steeds meer 'nursing agitation': ik voel me soms echt aan een ketting liggen en word er ongedurig van. Clusteren alleen zou ik nog zien zitten, of een paar nachtvoedingen, maar clusteren en (te) vaak wakker worden 's avonds en daarbovenop nog frequente voedingen 's nachts is echt wel te veel van het goeie. Zeker als er dan ook nog eens een paar muggen je slaap mee ondermijnen ...
Ik zoek nog altijd een probaat babyproof middeltje om die te bestrijden: 's nachts muggenmelk smeren maakt haar wakker, 's avonds smeren houdt de muggen 's ochtends niet op afstand, een klamboe voor een dubbel bed kan niet rond de co-sleeper, een machientje in het stopcontact is niet veilig en uit de muggenlampen weet ik niet welke te kiezen: de beste zijn niet meer in productie en bij de minder goede is er overal wel iemand online bij wie het niet werkt. Dringend investeren in degelijke muggenwering dan maar, zowel voor ons schuifraam beneden als de dakramen boven.
Maar waar was ik gebleven? Juist, borstvoeding, slaaptekort en hoe dat op te lossen. Met al die nachtvoedingen moet ik er zelfs niet aan denken om af te bouwen: ik kan moeilijk zeggen dat ze de voeding van drie uur moet overslaan. En uren wiegen of huilen trotseren zie ik ook niet zitten. En aangezien ze geen fles wil, zou ik 's nachts papjes moeten staan bereiden zolang ze niet gezellig doorslaapt.
En ik weet natuurlijk wel dat nachtvoedingen beter zijn voor de suikerspiegel en de hersenontwikkeling en tegen wiegendood, en ik weet ook dat de slaap van borstvoedmama's kwalitatiever is omdat ze door de hormonen sneller weer in de fase van diepe slaap zitten, en dat de slaapcycli van moeder en kind op elkaar afgestemd raken als ze samen slapen, maar ik vind toch dat ik aan te weinig uren kom.
Vroeger gaan slapen lukt haast niet doordat er ook nog wel wat dient te gebeuren 's avonds: boekentassen en turnzakken legen en weer vullen, het huis een klein beetje opruimen of gewoon eens een ietsiepietsie ontspannen zonder baby in de buurt. Over lessen voorbereiden, volleyballen of vrienden opzoeken praat ik zelfs niet eens. Zo ver is het al gekomen! Ik blijf wel een keer per maand een uitje maken, al is het maar als test om te zien hoever we staan.
De zoektocht gaat dus nog even verder. Nu zet ik al mijn hoop op meer calorieën 's avonds, met die fles is het immers goed gelukt. Eventjes dan toch. Gisteren heb ik een boterham met perensiroop gesopt in moedermelk lepeltje voor lepeltje gegeven en sliepen we van tien tot vier, maar ik was zelf tijdens het voeden in slaap gesukkeld (met mijn kleren en lenzen nog aan, helaas), dus de regel 'meer calorieën = zelfstandig zes uur doorslapen' is daarmee nog niet bewezen.
Vanavond heb ik haar moedermelk met granenpoeder en banaan gevoerd en wachten we af wat dat geeft, en de volgende dagen wil ik nog soep met babypasta van Hipp testen, omdat dat zijn nut bij anderen al heeft bewezen. Maar nu eerst naar bed: morgen krijgt een babysit de eer om haar papjes te voeren en in slaap te manoeuvreren, en komt mijn maandelijkse uitje eraan. En daarvoor moet ik toch een beetje uitgeslapen zijn!
zondag 11 september 2016
Thelmataal (32)
Oogst van het voorbije jaar:
- Thelma: 'Zijn daar ook dingen voor kinderen?' Bernard: 'Ja, daar zal wel een terrasje zijn en waarschijnlijk ook een speeltuin.' Ik: 'En we zullen daar ook wel een ijsje kunnen kopen, en daar is een heel mooi uitzicht.' Thelma: 'Echt? Is daar een uitzicht?'
- 'Ik heb laagtevrees!'
- 'Maar het *is* nu wel niet vroeger hè, opa!'
- 'Kunnen peuken kindjes leggen?' 'Euh, nee' 'Waarom komen er dan steeds meer in je neus?'
- 'Zingt zij 'heldentaart'? (heldendaad)
- 'Maar dat zwembad waar wij naartoe gaan, gaat *vol* met kindjes zitten, misschien kan ik er zelfs niet meer bij!'
- Finn, jongetje op de camping, roept Thelma nog na bij hun afscheid: 'Ik wens voor jou 100 knuffels en 100 kussen!', Thelma, zonder omkijken: 'Ik hou niet van kussen!'
- 'Als je gsm in brand staat, moet je naar het brandkantoor.'
- (Halfuur van de camping, in de auto:) 'Kan Roger (lievelingshond) ons nu al ruiken?' Ik: 'Nee, schatje' Thelma: 'Maar honden ruiken toch goed?' (pauzeert even) 'Hij zal jullie waarschijnlijk eerst ruiken, want ik zit verder!'
- 'Ik wou dat 'heten' 'noemen' heette, want er is al iets wat 'heet' heet, hè? De koffie is heet, en wij heten.'
- 'Ireen - iedereen. Hé, Ireen - iedereen!'
- 'Oma, als je chips eet, moet je wel de zak dichtdoen. Want Margot (babysit) doet de zak niet dicht.' Oma: 'Maar ik ga geen chips eten hoor.' Thelma: 'Waarom niet?!'
- (Thelma's ogen vallen dicht) Ik: 'Ben je moe?' Thelma: 'Nee, ik ben aan 't kijken naar mijn droom.' (Sluit ogen opnieuw, kijkt van links naar rechts) ''t Is mooi hoor, mijn droom.'
- Bernard: 'Moet je een kussen?' Thelma: 'Nee, ik lig hier lekker op mama haar borst. Dikke dingen zijn meestal ...'
- 'Vroeger waren wij apen. Maar ik niet, want toen bestond ik nog niet.'
- 'Ik wil een man die Erik heet of Bert, om mee te trouwen.'
- 'Mama, en weet Sinterklaas of God echt bestaat? En de kerstman?'
- 'En nu zie je mijn ooglellen niet, hè?'
- 'Zo, en hier heb je een goeie hersene, en hier een goeie hersene, en hier, en hier, en dan boem, allemaal door elkaar.'
- 'Eindelijk!' (Toen ik Bernard nog eens spelenderwijs aanviel in de keuken)
- (Ziet een volle lade) 'Wie heeft dat hier zo wild gelegd?'
- (Ik naar een concert van Ertebrekers) 'Mama, ga je mij dan vertellen hoe het was: wat mooi, wat cool?'
- Ik: 'En weet je wie het vriendinnetje is van Popeye?' Thelma: 'Ja! Tomaatje!'
- Ik: 'Danku, mijn liefste schat!' Thelma: 'Da's overdreven!'
- 'Met de bus of de tram, ik weet het niet omdat ik erin zat.'
- 'Soms doen mijn ogen ook pijn als ik aan tv dénk.'
- 'Ik heb precies een beetje buikpijn. En als het niet overgaat, dan is het vrijdag mijn eerste schooldag.'
zaterdag 10 september 2016
Present!
Er staat niet wat er staat, dat weet u toch? Ik weet het in elk geval al van bij Thelma: elke keer als je met enige stelligheid iets op de blog verkondigt, klopt dat de volgende dag al niet meer. Het is dus weer een beetje anders gelopen, dat hele slaapplan. Begon er eindelijk weer een beetje systeem in te komen de eerste helft van augustus, dan was dat hele systeem in de tweede helft alweer zoek.
Sinds 16 augustus ben ik weer beginnen te werken, slaapt ze in een bedje bij de onthaalmoeder, wist ik wel dat ze wellicht wat mamahonger zou hebben de eerste dagen, maar die dagen werden weken. Het badritueel starten om zes uur was dus geen winner meer. En haar later in bed steken, was ook geen optie: ze hield het haast niet uit en ze sliep er niet beter door. De oplossing die het uiteindelijk werd, is een avonddutje rond zes uur, rond zeven er weer uit en rond half negen het badritueel en in bed voor de nacht.
Het heeft wat tijd en tranen gekost, maar nu lijken we weer een beetje op goede weg. Na talloze avonden waarop ze haar slaap totaal niet vond aan de borst en ik veel te vroeg urenlang in bed lag, om daarna ook nog elke twee à drie uur wakker gemaakt te worden, was het tijd voor iets anders. Maar wat? Ik kwam er langzamerhand achter dat ze met mij erbij haar slaap niet vond, dat denk ik toch, en dat ze misschien net als Thelma nood had aan een avonddutje, en wel in haar eigen bedje.
Ze huilt dan, helaas, een vijftal minuten, soms eens drie, soms zeven, en één keer al tien minuten met tussenpozen, en hoewel ik daar nog steeds niet achtersta, omdat ze dan van verdriet inslaapt, het opgeeft om jouw hulp in te roepen, zich er letterlijk en figuurlijk bij neerlegt dat je niet meer komt, sommigen spreken zelfs van genmutaties door huilend inslapen, denk ik dat het echt niet anders kon.
Als ik bij haar blijf zitten, huilt ze veel harder en vindt ze haar slaap helemaal niet, als ik haar aan de borst laat inslapen voor een dutje, zie ik haar zoeken en proberen om in te slapen, maar lukt het vaak niet, en overdag is ze na een halfuur al wakker op die manier. Het was dus tijd voor iets anders, en dat lijkt nu te lukken. Ze protesteert nog, laat duidelijk horen dat het haar niet zint, maar ze slaapt langer en beter.
En ik laat haar uiteraard niet langer dan tien minuten huilen, en dat ook alleen als ik weet dat ze doodmoe is, dat ze lekker gedronken heeft, en ze zich voor de rest erg geborgen heeft gevoeld die dag. Rond negen uur mag ze wel in slaap vallen aan de borst en geef ik haar daar alle tijd toe, 's nachts ligt ze ook nog bij mij een heeft ze vrije toegang, dus ik denk dat het met de veilige hechting en mijn moederlijke zorg wel goed zit // zit ik mij hier een beetje te verantwoorden ...
Ze komt volgens mij nu eindelijk aan haar diepe slaap toe, en ik dus ook. Nu moet ik zelf nog leren doorslapen, want woensdagnacht heb ik van negen uur tot één uur geslapen en werd ik wakker toen ze mijn arm vastgreep, ben ik opgestaan om mijn tanden te poetsen en beneden nog wat spullen klaar te zetten, terwijl Martha nog tot drie uur verdersliep, en donderdagnacht kwam Bernard thuis rond twee uur, ben ik ook opgestaan, en vond ik daarna mijn slaap niet meer, tot Martha rond kwart voor vier weer wakker was.
Ik heb dus de borstvoedingshormonen zelf ook nodig om weer in slaap te vallen ... Prolactine en oxytocine staan nu dus op plaats twee en drie van geoorloofde roesmiddelen, want de morfine die ik ooit kreeg na een zware voetoperatie, stoten ze niet van de troon! Al zou het ook al helpen als ik mijn tanden al poets voor ik in bed kruip met Martha en zorg dat alle tassen voor de volgende dag al netjes klaarstaan. Gemoedsrust, weet je wel.
Ik ben natuurlijk zelf ook al drie nachten vroeg in bed gekropen om de opgebouwde slaapschuld een beetje te beginnen inlossen, en ik hoop dat de miraculeuze verbetering niet aan het samen inslapen ligt, maar dat zien we later wel. Voorlopig doet het ons allen deugd. Ik heb drie kwartier vrij na zes uur, Martha zit nog een beetje bij Thelma en Bernard van zeven tot acht, én ze slaapt daarna een dikke zes uur aan een stuk.
En misschien komt er dan een tijd dat ik weer eens over iets anders kan schrijven dan haar slaap, en eens kan vertellen wat een fantastisch kindje het toch is. Altijd vrolijk, altijd lachen, volop ontdekken, goed leren zitten, gekke bekken trekken en vooral heel komieke geluidjes maken: aha aha aha, en drrrinn drrrrrinn tegen haar tandenboog, maar daarover later meer!
Sinds 16 augustus ben ik weer beginnen te werken, slaapt ze in een bedje bij de onthaalmoeder, wist ik wel dat ze wellicht wat mamahonger zou hebben de eerste dagen, maar die dagen werden weken. Het badritueel starten om zes uur was dus geen winner meer. En haar later in bed steken, was ook geen optie: ze hield het haast niet uit en ze sliep er niet beter door. De oplossing die het uiteindelijk werd, is een avonddutje rond zes uur, rond zeven er weer uit en rond half negen het badritueel en in bed voor de nacht.
Het heeft wat tijd en tranen gekost, maar nu lijken we weer een beetje op goede weg. Na talloze avonden waarop ze haar slaap totaal niet vond aan de borst en ik veel te vroeg urenlang in bed lag, om daarna ook nog elke twee à drie uur wakker gemaakt te worden, was het tijd voor iets anders. Maar wat? Ik kwam er langzamerhand achter dat ze met mij erbij haar slaap niet vond, dat denk ik toch, en dat ze misschien net als Thelma nood had aan een avonddutje, en wel in haar eigen bedje.
Ze huilt dan, helaas, een vijftal minuten, soms eens drie, soms zeven, en één keer al tien minuten met tussenpozen, en hoewel ik daar nog steeds niet achtersta, omdat ze dan van verdriet inslaapt, het opgeeft om jouw hulp in te roepen, zich er letterlijk en figuurlijk bij neerlegt dat je niet meer komt, sommigen spreken zelfs van genmutaties door huilend inslapen, denk ik dat het echt niet anders kon.
Als ik bij haar blijf zitten, huilt ze veel harder en vindt ze haar slaap helemaal niet, als ik haar aan de borst laat inslapen voor een dutje, zie ik haar zoeken en proberen om in te slapen, maar lukt het vaak niet, en overdag is ze na een halfuur al wakker op die manier. Het was dus tijd voor iets anders, en dat lijkt nu te lukken. Ze protesteert nog, laat duidelijk horen dat het haar niet zint, maar ze slaapt langer en beter.
En ik laat haar uiteraard niet langer dan tien minuten huilen, en dat ook alleen als ik weet dat ze doodmoe is, dat ze lekker gedronken heeft, en ze zich voor de rest erg geborgen heeft gevoeld die dag. Rond negen uur mag ze wel in slaap vallen aan de borst en geef ik haar daar alle tijd toe, 's nachts ligt ze ook nog bij mij een heeft ze vrije toegang, dus ik denk dat het met de veilige hechting en mijn moederlijke zorg wel goed zit // zit ik mij hier een beetje te verantwoorden ...
Ze komt volgens mij nu eindelijk aan haar diepe slaap toe, en ik dus ook. Nu moet ik zelf nog leren doorslapen, want woensdagnacht heb ik van negen uur tot één uur geslapen en werd ik wakker toen ze mijn arm vastgreep, ben ik opgestaan om mijn tanden te poetsen en beneden nog wat spullen klaar te zetten, terwijl Martha nog tot drie uur verdersliep, en donderdagnacht kwam Bernard thuis rond twee uur, ben ik ook opgestaan, en vond ik daarna mijn slaap niet meer, tot Martha rond kwart voor vier weer wakker was.
Ik heb dus de borstvoedingshormonen zelf ook nodig om weer in slaap te vallen ... Prolactine en oxytocine staan nu dus op plaats twee en drie van geoorloofde roesmiddelen, want de morfine die ik ooit kreeg na een zware voetoperatie, stoten ze niet van de troon! Al zou het ook al helpen als ik mijn tanden al poets voor ik in bed kruip met Martha en zorg dat alle tassen voor de volgende dag al netjes klaarstaan. Gemoedsrust, weet je wel.
Ik ben natuurlijk zelf ook al drie nachten vroeg in bed gekropen om de opgebouwde slaapschuld een beetje te beginnen inlossen, en ik hoop dat de miraculeuze verbetering niet aan het samen inslapen ligt, maar dat zien we later wel. Voorlopig doet het ons allen deugd. Ik heb drie kwartier vrij na zes uur, Martha zit nog een beetje bij Thelma en Bernard van zeven tot acht, én ze slaapt daarna een dikke zes uur aan een stuk.
En misschien komt er dan een tijd dat ik weer eens over iets anders kan schrijven dan haar slaap, en eens kan vertellen wat een fantastisch kindje het toch is. Altijd vrolijk, altijd lachen, volop ontdekken, goed leren zitten, gekke bekken trekken en vooral heel komieke geluidjes maken: aha aha aha, en drrrinn drrrrrinn tegen haar tandenboog, maar daarover later meer!
zondag 7 augustus 2016
Martha's klok
Met Martha's biologische klok is in elk geval niets mis. Niet te geloven hoezeer je je klok gelijk kunt zetten met haar slaapfases. Sinds Martha's Grote Slaapplan, waarvan we aan dag 7 zitten, valt ze rond 19.15 uur in slaap, bijna exact een uur nadat ik het avondritueel ben gestart. Voorlopig ziet dat er niet spectaculair uit, maar het doet zijn werk: 18.15 uur Welterustenbadje van Weleda, 18.30 uur massage met Sölum olie, pyjama, pamper en slaapzak aan, 18.45 uur borstvoeding in de stoel, 19 uur borstvoeding in de co-sleeper en indommelen maar. Het klinkt wellicht neurotisch, maar het werkt in ieder geval.
Een groot verschil met een paar maanden geleden, toen ze uren lag te worstelen en zwiepen met haar armpjes, en ik weet nog steeds niet waarom. Ik vermoed nu vermoeidheid en verwoede pogingen om de slaap te vinden die ze niet vond. Het was clusteren, maar dan van de onrustige soort. Ik heb tijdens die vier maanden overal raad gezocht, en zelfs een Ph-meting laten uitvoeren na een week waarin ze zichtbaar pijn had en de huisarts het op verborgen reflux hield. Voor de meting heb ik nog koemelkallergie en soja-allergie proberen uit te sluiten, maar het bleek niets van dat alles. Rond haar zes maanden is het vanzelf gepasseerd en lag ze gewoon lang te drinken, zonder zwieparmpjes of overstrekken.
Toen stak ik haar ook nog heel wisselend in bed, afhankelijk van het tijdstip van haar laatste dutje en de besognes van het gezin. Gewoon beneden pamper en slaapzak aan, kus aan papa en zus, tekeningen in de gang bekijken en bed binnen. Soms gaf ik eens een badje, soms een massage, maar ze leek daar alleen maar wakkerder van te worden, omdat er geen enkele regelmaat in zat. Het duurde oneindig veel langer voor ze toen in slaap viel en ik haar kon loskoppelen van de borst, maar geheid drie kwartier later was ze daar weer, exact de duur van de eerste fase van lichte slaap.
Dat is nu nog steeds het geval na 45 minuten, maar het nieuwe is nu dat ik haar om 20 uur al drinkend op haar buik manoeuvreer en zij dan ongeveer een tweetal uur slaapt, de eerste fase van diepe slaap. Dan wordt ze weer wakker, tankt ze zich nog eens vol, en gaat ze weer slapen tot ik erbij kruip en ze meestal nog eens drinkt. Maar de Major Breakthrough van vandaag was dat ze voor het eerst na het voltanken om 22 uur in slaap gevallen is Van De Borst Af, terwijl ik over haar rugje wreef. Dag 7 van het grote Slaapplan heeft dus al wat opgebracht!
Het Slaapplan is eigenlijk een verzameling van allerlei weetjes over baby's en slaap die Elizabeth Pantley heeft samengebracht en uitgetest. Het gaat uiteraard over rust en regelmaat, maar dan niet van de beruchte Ria Blom. Pantley is zelf langvoedster en co-sleeper die voedt op vraag en de rest van het slapen daarmee combineert: vaste dutjes overdag die niet te lang duren, een uur voor het slapengaan zonder te veel licht, activiteit of lawaai, een voorspelbaar slaapritueel dat aangeeft wat er komt, en een rustgevend muziekje en knuffel erbij.
Na 10 dagen zou er ook een effect op de nachtrust moeten optreden, dat was althans zo in 40% van haar testgroep. Bij nog eens 10% traden er veranderingen op na 20 dagen, en de laatste 40% zag hun kinderen doorslapen na 60 dagen. En doorslapen is de medische definitie van doorslapen bij baby's, wat gaat over vijf uur aansluitend slapen. Ik zit in elk geval niet bij de allerlaatste 10% bij wie er na 60 dagen nog geen sprake is van enige verandering, want ik vind de bescheiden succesjes in de vooravond toch al heel wat, om niet te zeggen een Major Breakthrough!
Met de nachten is wel nog niet zo best gesteld, om het zachtjes uit te drukken. Gisteren is ze om half twee, half drie, half vier en vijf wakker geworden en was het een Bright Sunny Morning om zeven uur. Niet echt waw, dus. Maar wie weet ... Daarnet is ze met waaiervormig ruggestreel ingeslapen, heeft ze nog twee keer haar kopje opgericht maar sliep ze toch verder. Het kan zeker aan dat buikslapen te wijten zijn, maar door het vaste stramien 's avonds hebben we dat toch al ontdekt.
En zodra ze zelf opnieuw leert inslapen tussen de slaapfases door en niet altijd mij nodig heeft om haar liefdevol naar de volgende fase te begeleiden, is het Grote Slaapplan gelukt. En dan kunnen we misschien ook eens aan de dutjes in eigen bed beginnen. Alles op zijn tijd!
Een groot verschil met een paar maanden geleden, toen ze uren lag te worstelen en zwiepen met haar armpjes, en ik weet nog steeds niet waarom. Ik vermoed nu vermoeidheid en verwoede pogingen om de slaap te vinden die ze niet vond. Het was clusteren, maar dan van de onrustige soort. Ik heb tijdens die vier maanden overal raad gezocht, en zelfs een Ph-meting laten uitvoeren na een week waarin ze zichtbaar pijn had en de huisarts het op verborgen reflux hield. Voor de meting heb ik nog koemelkallergie en soja-allergie proberen uit te sluiten, maar het bleek niets van dat alles. Rond haar zes maanden is het vanzelf gepasseerd en lag ze gewoon lang te drinken, zonder zwieparmpjes of overstrekken.
Toen stak ik haar ook nog heel wisselend in bed, afhankelijk van het tijdstip van haar laatste dutje en de besognes van het gezin. Gewoon beneden pamper en slaapzak aan, kus aan papa en zus, tekeningen in de gang bekijken en bed binnen. Soms gaf ik eens een badje, soms een massage, maar ze leek daar alleen maar wakkerder van te worden, omdat er geen enkele regelmaat in zat. Het duurde oneindig veel langer voor ze toen in slaap viel en ik haar kon loskoppelen van de borst, maar geheid drie kwartier later was ze daar weer, exact de duur van de eerste fase van lichte slaap.
Dat is nu nog steeds het geval na 45 minuten, maar het nieuwe is nu dat ik haar om 20 uur al drinkend op haar buik manoeuvreer en zij dan ongeveer een tweetal uur slaapt, de eerste fase van diepe slaap. Dan wordt ze weer wakker, tankt ze zich nog eens vol, en gaat ze weer slapen tot ik erbij kruip en ze meestal nog eens drinkt. Maar de Major Breakthrough van vandaag was dat ze voor het eerst na het voltanken om 22 uur in slaap gevallen is Van De Borst Af, terwijl ik over haar rugje wreef. Dag 7 van het grote Slaapplan heeft dus al wat opgebracht!
Het Slaapplan is eigenlijk een verzameling van allerlei weetjes over baby's en slaap die Elizabeth Pantley heeft samengebracht en uitgetest. Het gaat uiteraard over rust en regelmaat, maar dan niet van de beruchte Ria Blom. Pantley is zelf langvoedster en co-sleeper die voedt op vraag en de rest van het slapen daarmee combineert: vaste dutjes overdag die niet te lang duren, een uur voor het slapengaan zonder te veel licht, activiteit of lawaai, een voorspelbaar slaapritueel dat aangeeft wat er komt, en een rustgevend muziekje en knuffel erbij.
Na 10 dagen zou er ook een effect op de nachtrust moeten optreden, dat was althans zo in 40% van haar testgroep. Bij nog eens 10% traden er veranderingen op na 20 dagen, en de laatste 40% zag hun kinderen doorslapen na 60 dagen. En doorslapen is de medische definitie van doorslapen bij baby's, wat gaat over vijf uur aansluitend slapen. Ik zit in elk geval niet bij de allerlaatste 10% bij wie er na 60 dagen nog geen sprake is van enige verandering, want ik vind de bescheiden succesjes in de vooravond toch al heel wat, om niet te zeggen een Major Breakthrough!
Met de nachten is wel nog niet zo best gesteld, om het zachtjes uit te drukken. Gisteren is ze om half twee, half drie, half vier en vijf wakker geworden en was het een Bright Sunny Morning om zeven uur. Niet echt waw, dus. Maar wie weet ... Daarnet is ze met waaiervormig ruggestreel ingeslapen, heeft ze nog twee keer haar kopje opgericht maar sliep ze toch verder. Het kan zeker aan dat buikslapen te wijten zijn, maar door het vaste stramien 's avonds hebben we dat toch al ontdekt.
En zodra ze zelf opnieuw leert inslapen tussen de slaapfases door en niet altijd mij nodig heeft om haar liefdevol naar de volgende fase te begeleiden, is het Grote Slaapplan gelukt. En dan kunnen we misschien ook eens aan de dutjes in eigen bed beginnen. Alles op zijn tijd!
zaterdag 6 augustus 2016
Hoera!
De code is gekraakt! Martha is een buikslaper. Gisteren pas ontdekt, en vandaag al opnieuw bewezen. Terwijl ik de voorbije maanden elke drie kwartier naar boven werd gesommeerd omdat madammetje nog maar eens wakker was en zonder borst haar slaap niet opnieuw vond, heb ik vandaag en gisteren telkens twee uur aan een stuk beneden kunnen vertoeven. Revelatie! Eureka! Major Breakthrough!
Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.
Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?
Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.
Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...
Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.
En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.
Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!
Ik geef dus ook nog altijd borstvoeding, met overtuiging, dat wel, onder meer omdat er voorlopig geen enkele andere manier is om haar (weer) in slaap te krijgen. Overdag lukt de buggy ook, en per uitzondering eens de maxi-cosi, maar een bedje, ho maar! Ze wordt panisch als ik haar erin leg en met elke poging wordt het erger. Mijn belofte aan de onthaalmoeder dat ik het haar zou aanleren in de vakantie kan ik dus met de beste wil van de wereld niet nakomen.
Ik geloof niet in laten huilen, ook al krijg ik dat uit elke hoek aangeraden. Ik heb te veel gelezen hoe schadelijk dat is, krijg het niet over mijn hart, vind de hypergevoelige Martha daar het kind niet voor, en voer hele dialogen tussen voor- en tegenstanders als ik het dan toch een keertje probeer. Weg ermee dus. Bovendien wordt ze voorlopig bij elke nieuwe slaapfase wakker en kan ik haar toch niet elk uur laten huilen tot ze van uitputting in slaap valt?
Dat wil wel zeggen dat ik blijf borstvoeden tot ze op een andere manier zelf in slaap leert vallen. En dat is dus niet alleen rond half zeven, maar ook om kwart voor acht, rond negen uur, en dan nog eens rond tien, elf of twaalf uur. Dan pas, als ik erbij lig, gaat ze haar nacht in en ontwaakt ze ofwel om de twee à drie uur, of, wat gemiddeld een keer per maand voorkomt, pas na vijf à zes uur. Van die zes uur ben ik het zelfs niet helemaal zeker, want misschien herinner ik me gewoon niet dat ik tussendoor toch even wakker ben geweest. Maar zelfs in dat geval was het een heerlijke illusie.
Ik heb dus de voorbije maanden, zeg maar al meer dan een halfjaar, gemiddeld niet langer dan drie uur aan een stuk geslapen. Je lijf past zich daaraan aan, de borstvoedingshormonen doen hun werk en laten je sneller en dieper slapen en ik hou het dus wel nog even vol. Het is natuurlijk ook vakantie en er staat bewust niet zoveel op de planning, wat over een tiental dag wel anders zal zijn ...
Dinsdag 16 augustus moet ik immers weer voltijds aan het werk, en dat zal hoegenaamd een ander paar mouwen zijn. We zien wel hoe het loopt, of ik één (of twee?) keer kolven per dag volhoud, of mijn productie standhoudt, of ik het zorgende kan combineren met het intellectuele. Mijn algehele verstrooidheid en ochtendlijke inefficiëntie zullen er niet op verbeteren, maar ik ga me nog eens dubbel en dik inzetten om er overdag het maximum uit te halen, zodat mijn avonden niet aan werk opgaan.
En bloggen, die draad wil ik ook weer oppikken. Zodra dat buikslapen hier verder blijkt te lukken en ik ook geen uren meer boven vertoef om mijn kleintje in slaap te borsten en mezelf los te koppelen, openen zich zeeën van tijd! Ik zou ze natuurlijk het best eerst gebruiken om wat bij te slapen, maar ik heb het gevoel dat ik veel moet inhalen, met Thelma, met Bernard, met mezelf.
Uitstapjes met vrienden, laat staan een nachtje doorzakken, zitten er nog niet in zolang Bernard geen borsten heeft, en er geen magisch wiegritueel wordt ontdekt, maar wie weet welke carroussel dat buikslapen in gang zet ... Twee uur wordt misschien drie uur, drie uur vier uur, misschien volstaat ooit een flesje gekolfde melk of een boterham? Wordt vervolgd!
maandag 21 maart 2016
Jong en oud
Ongelooflijk: het is nog maar negen uur en Martha slaapt! En met slapen bedoel ik echt slapen: niet even een hazenslaapje plegen zoals Miss Micro-Sleep meestal doet, maar echt oprecht in dromenland vertoeven -- zonder dat ze mijn aanwezigheid opmerkt: zelfs mijn linkerborst laat ze links liggen. Ik heb dus eindelijk eens tijd om te bloggen. Wellicht niet over Zuid-Afrika, maar over het klompje goud dat ik meermaals per etmaal aan mijn borst mag leggen, en over mijn liefste oma, die 5 maart van me heen is gegaan.
Waarom ik nog niet eerder wat tijd vond? Martha is morgen drie maanden en drinkt nog altijd om de twee uur overdag en om de drie uur 's nachts. Mijn prioriteiten zijn dus nog altijd: eten, douchen, als het even kan even het zwembad induiken, en wat tot voor kort haast nooit lukte: van de Zuid-Afrikaanse zon genieten terwijl ik eens niet met Martha in de schaduw zit. 's Avonds kruip ik samen met Martha in bed, en gelukkig is dat niet meer rond middernacht zoals thuis, maar halen we meestal de klok van tien.
We zijn vorige week ook naar het nationaal park in Pilanesberg geweest en hebben dat drie dagen doorkruist, dus klagen doe ik hoegenaamd niet. Dat was trouwens heerlijk, ook voor Martha: twee volle dagen op mijn schoot, aan de borst, in een ronkende auto in slaap dommelen. Borstvoeden aan 20 km per uur: check! En ik zag eens wat meer dan de Hadeda's en hagedissen vanop ons terras: we hebben leeuwen, zebra's, giraffen en neushoorns van dichtbij gezien, en olifanten en nijlpaarden van veraf.
We maken hier ook andere uitstapjes natuurlijk, naar een tuinterras of naar Parys, we gaan bij vrienden barbecueën of bereiden zelf een braai voor, of we gaan een weekendje weg. Zo zijn we onlangs met de dochter, schoonzoon en kleinkinderen van Oma'Nette naar Jumbo geweest: haar buitenverblijf aan de rivier de Vaal, in een beschermd natuurgebied, waar de aapjes over het terras lopen en Thelma en Bernard gingen varen in een open kayak, onder de reigers, aalscholvers en hamerkoppen door. The good life, dat spreekt.
Dé grote revelatie van de laatste drie dagen was dat Martha 's voormiddags bij Bernard in de draagdoek haar tukje doet. Ze komt er helemaal bezweet uit, maar ze slaapt tenminste eens twee uur aan een stuk. Ook goed voor mijn gemoed dat Bernard haar bij thuiskomst nu ook zelf kan sussen en in slaap wiegen, want tot voor kort was dat privilege aan mij voorbehouden. Ze sliep enkel in mijn armen, op mijn schoot of aan de borst (wat dat volgende maand gaat geven als ze halftijds naar onze fantastische onthaalmoeder gaat: ik mag er niet aan denken).
Gisteren ben ik al om negen uur met Martha in bed gekropen en na een nacht uit de boekjes (lees: voeden om 1 uur, 4 uur en 7 uur) ben ik vandaag zo fris als een hoentje. Ik heb van de gewonnen tijd gebruik gemaakt om rekeningen te betalen, met Thelma choco zonder palmolie te maken (nadat ik haar verteld had over het verdwijnende regenwoud), met haar een duik te nemen in ons zwembad en (na een nieuwe voeding) een filmpje af te werken met Explain Everything: een app die vooral gebruikt wordt om powerpoints te animeren, maar waarmee ik nu met Thelma een filmpje heb gemaakt. Zodra er weer sneller internet is en ik het kan inladen in mijn Picasa app, zwier ik het online.
***
De week voor ons verblijf in het dierenpark is mijn allerliefste oma gestorven. Ze lag al enkele maanden in het ziekenhuis, nadat mijn opa een nieuwe knie had gekregen. Ze was 92, kon niet meer voor zichzelf zorgen en was dus tijdelijk naar een bejaardentehuis voor kortverblijf gegaan terwijl mijn opa opgenomen was, maar de veranderingen, de stress en de angst waren te groot. Ze heeft een trombose gehad en is in het ziekenhuis beland.
Ik ben haar voor ons vertrek nog twee keer gaan bezoeken met Martha, en had gehoopt dat ze april zou halen, maar het heeft niet mogen zijn. Ze kon niet meer eten en is zachtjes uitgedoofd. Het was wellicht ook beter voor haar om te gaan op haar moment, zonder extra pijn, zonder een nodeloos langgerekt einde. Ze vond het trouwens een goed idee van ons om naar Zuid-Afrika te gaan. Ze keek altijd in de toekomst. Een supervrouw.
Ik wou terugkeren met Martha, en had daar ook een verzekering voor, maar mijn familie heeft me uiteindelijk aangeraden om dat niet te doen. Vier extra vluchten op een week tijd zouden te veel kunnnen zijn voor het ukkie dat Martha nog maar is. Ze heeft de heenreis zo goed doorstaan en mijn oma komt er niet door terug.
Ik heb proberen rouwen hier in Zuid-Afrika, maar dat ging heel moeilijk zonder de familie in de buurt. Ik heb wel gewerkt aan een tekst voor de begrafenis, veel geskypet, ge-sms't en gebeld, maar dat leek meer op verdriet verdringen dan verwerken. Ik ga er thuis bewust tijd voor maken, mijn opa vaker opzoeken, uithuilen bij haar graf.
Ziehier mijn afscheidstekst:
Liefste Oma
(Lieve stoere gevoelige eigenzinnige top-oma)
Zou je dichterbij komen, als ik dichterbij kwam? Zou ik je hoge gibberlachje nog eens kunnen horen, als ik naar je toe kwam? Zou ik je regenboogsoep nog eens kunnen proeven, of je perziken op siroop? Zou dat kunnen, voor heel even? En laat je ons dan elk weer dertien speculoosjes doppen in de koffie? Dertien, en zo is het genoeg hoor!
Ik hoor je nog roepen 'Woetje, kom! Woetje, kom!' als je de varkens binnenriep, en 'Poews, poews, poews' om de katten te lokken naar je dooreengehusselde restjes. Ik hoor je af en toe eens snurken tijdens je broodnodige middagdut. Ik hoor nog je typische hoestje, waar ik mijn studenten nog vaak over vertel, en soms ook een zucht 'uut 't diepst van m'n erte'.
Ik hoor je vragen om een 'teusje' bier of een Picon, ik hoor je later Pepe uitgebreid loven en prijzen omdat hij zo goed voor je zorgt. Ik hoor je nog zeggen 'eentje op z'n oogsje, eentje op ze neuzetje' toen je ons 's avonds onderstopte -- en ik weet dat je ons midden in de nacht nog eens kwam toedekken.
Ik zie het harde werk op de boerderij en de zorgen die dat soms meebracht. Ik zie je boterhammen smeren voor Pepe op het veld, en kerrepap maken 's avonds tegen tienen. Ik zie je in de diepvries duiken op zondag, toen we weer naar huis reden en je ons nog meer vlees en brood wou meegeven, want we zouden eens moeten verhongeren, daar in het verre Gent. Ik zie je onze vrienden verwelkomen op de boerderij of thuis. En ik zie je genieten en knipogen als je mijn lief omhelst. Je had alles gezien, en alles gehoord.
En ik hoor je elke keer vragen of we nu echt al weer naar huis moeten. Of het weekend er al op zit, of de dag alweer voorbij is, of we echt al moeten gaan. Dat het toch zo jammer is dat we zo ver wonen, en of we je nu echt al gaan verlaten?' Wel, liefste oma, jij hebt ons nu verlaten. Op je 92ste, maar toch ook veel te vroeg.
Maar net als jij toen, houden we vast aan de herinnering, beleven we telkens opnieuw wat er geweest is, en ben je ver weg, maar toch nog zo dichtbij.
Lotje
donderdag 3 maart 2016
Nieuws?
Ik heb nog wat nieuws beloofd over Zuid-Afrika deel II, maar ik kom er voorlopig niet toe. Een borstontsteking en immer dorstige Martha weerhouden me daarvan.
Wie niet meer kan wachten op vers leesvoer, vindt hier ons eerste bericht uit Potchefstroom in 2012, en kan gewoon linksonder 'nieuwer bericht' aanklikken bij opvallend onstilbare leeshonger!
Wie niet meer kan wachten op vers leesvoer, vindt hier ons eerste bericht uit Potchefstroom in 2012, en kan gewoon linksonder 'nieuwer bericht' aanklikken bij opvallend onstilbare leeshonger!
zondag 28 februari 2016
Back in Potch
Na drie jaar zijn we terug in Potchefstroom! En het is de 'best maternity leave ever' tot dusver. Als ik thuis vier uur kraamzorg had per week, heb ik dat hier elke dag. Er zijn hier drie vrouwen die voor iedereen de was doen, het huis schoonmaken, de kamers opruimen ... De troeven van een guesthouse, of restanten van het koloniale systeem van weleer? Iets wat trouwens dubbele gevoelens met zich meebrengt, al verlicht onze huisbazin die scheeftrekking zo goed als ze kan: ze betaalt hen het dubbele van het minimumloon, helpt hen uit de nood als ze in financiële problemen zitten, stimuleert de ene tuinman om in de politiek te gaan ...
We wonen in een ander huis dan toen, dit keer samen met Alice, een PhD-studente uit Kenia, en Oma'Nette, en wel op hetzelfde domein als in 2012. Toen hebben we daar zes maanden gewoond omdat ik werkte aan de North-West Universiteit, en nu komen we een kleine zes weken om volop te genieten van elkaar, de rust, de warmte, de vrienden van weleer. Thelma hoeft niet naar school, Bernard hoeft niet te werken en winkelt en kookt, ik doe ongeveer hetzelfde als thuis: borstvoeden, baby verschonen, in slaap wiegen, zelf eens douchen en wat eten tussendoor, af en toe naar de winkel of bij vrienden op bezoek, maar dat alles met een geweldig uitzicht en weg van het koude België.
Ik kreeg zoveel meer gedaan in de eerste weken van mijn moederschapsrust dan in de weken voor ons vertrek. Martha was een 'low maintenance baby' in het begin: slapen en eten, zonder veel poeha, maar is in een 'high maintenance baby' veranderd. Voor de krokusvakantie is ze 's nachts plots wakker beginnen te worden tussen de voedingen door of viel ze gewoon niet meer in slaap. Je geeft eten om drie uur, hoopt vurig tegen vier uur terug in slaap te vallen, maar dat wordt uiteindelijk een uur of zes ... En dat zeven dagen op rij.
Vreselijk als je al met een gigantisch slaaptekort zit en de wekker al gaat om kwart voor zeven om Thelma naar school te brengen. Bijslapen is dan helemaal niet meer aan de orde: je haalt dat gewoon onmogelijk in, ook al slaap je één à twee uur overdag. s' Avonds tussen negen en twaalf was al altijd moeilijk en onrustig geweest, maar zulke slechte nachten erbij, dat was nieuw.
Ik dacht dat het niet abnormaal was, tot mijn gynaecologe toch aanraadde om eens bij een osteopaat langs te gaan. Geen idee waarom ik daar niet eerder aan had gedacht. Omdat het in de eerste weken goed ging? Ik meen me zelfs te herinneren dat de vroedvrouwen dat hadden aangeraden, maar het drong precies niet tot me door. Met het aankomende verblijf in een gedeeld huis leek het me toch goed om het nachtelijk gehuil tot een minimum te beperken ...
De osteopate vond het meer dan tijd dat ik langskwam en heeft haar de twee dagen voor vertrek twee keer behandeld. Ze zat volgens haar helemaal vast. Het zou komen doordat ze driemaal in de navelstreng was gewikkeld bij haar geboorte en een soort 'fight to flight' had ontwikkeld omdat ze zo beklemd had gezeten. Daardoor was ze zo onrustig 's nachts elke keer als ik haar in de co-sleeper legde en het licht uitdeed, en zocht ze beschutting bij mij aan de borst.
Ze wou enkel in mijn armen slapen, dicht bij me, met mijn adem haast in haar gezicht. Als ze in slaap viel aan de borst en ik legde haar een halve meter verder, werd ze tien minuten later geheid wakker van haar molenwiekende armpjes. Ik dacht dan telkens dat ze nog honger had, maar dat was het wellicht ook niet, en ik nam ze toen maar in mijn armen, gestut door een berg kussens, om zelf ook nog wat te kunnen slapen.
De ingreep van de osteopate heeft precies effect gehad: overdag merkten we al verschil, maar het kon ook wishful thinking zijn. En de eerste avond na ons bezoek was vrij stressvol, maar de nacht was goed. De nacht op het vliegtuig was zelfs een mirakel, maar daar zitten het geluid en de trillingen zeker voor iets tussen. En het feit dat ze op mijn schoot lag natuurlijk. Ze sliep en sliep en sliep, en werd maar af en toe wakker om te drinken.
En de dagen nadien gingen ook goed: ze valt nog niet alleen in slaap, wordt nog geregeld wakker, maar de grote onrust is verdwenen. En later meer over Zuid-Afrika!
We wonen in een ander huis dan toen, dit keer samen met Alice, een PhD-studente uit Kenia, en Oma'Nette, en wel op hetzelfde domein als in 2012. Toen hebben we daar zes maanden gewoond omdat ik werkte aan de North-West Universiteit, en nu komen we een kleine zes weken om volop te genieten van elkaar, de rust, de warmte, de vrienden van weleer. Thelma hoeft niet naar school, Bernard hoeft niet te werken en winkelt en kookt, ik doe ongeveer hetzelfde als thuis: borstvoeden, baby verschonen, in slaap wiegen, zelf eens douchen en wat eten tussendoor, af en toe naar de winkel of bij vrienden op bezoek, maar dat alles met een geweldig uitzicht en weg van het koude België.
Ik kreeg zoveel meer gedaan in de eerste weken van mijn moederschapsrust dan in de weken voor ons vertrek. Martha was een 'low maintenance baby' in het begin: slapen en eten, zonder veel poeha, maar is in een 'high maintenance baby' veranderd. Voor de krokusvakantie is ze 's nachts plots wakker beginnen te worden tussen de voedingen door of viel ze gewoon niet meer in slaap. Je geeft eten om drie uur, hoopt vurig tegen vier uur terug in slaap te vallen, maar dat wordt uiteindelijk een uur of zes ... En dat zeven dagen op rij.
Vreselijk als je al met een gigantisch slaaptekort zit en de wekker al gaat om kwart voor zeven om Thelma naar school te brengen. Bijslapen is dan helemaal niet meer aan de orde: je haalt dat gewoon onmogelijk in, ook al slaap je één à twee uur overdag. s' Avonds tussen negen en twaalf was al altijd moeilijk en onrustig geweest, maar zulke slechte nachten erbij, dat was nieuw.
Ik dacht dat het niet abnormaal was, tot mijn gynaecologe toch aanraadde om eens bij een osteopaat langs te gaan. Geen idee waarom ik daar niet eerder aan had gedacht. Omdat het in de eerste weken goed ging? Ik meen me zelfs te herinneren dat de vroedvrouwen dat hadden aangeraden, maar het drong precies niet tot me door. Met het aankomende verblijf in een gedeeld huis leek het me toch goed om het nachtelijk gehuil tot een minimum te beperken ...
De osteopate vond het meer dan tijd dat ik langskwam en heeft haar de twee dagen voor vertrek twee keer behandeld. Ze zat volgens haar helemaal vast. Het zou komen doordat ze driemaal in de navelstreng was gewikkeld bij haar geboorte en een soort 'fight to flight' had ontwikkeld omdat ze zo beklemd had gezeten. Daardoor was ze zo onrustig 's nachts elke keer als ik haar in de co-sleeper legde en het licht uitdeed, en zocht ze beschutting bij mij aan de borst.
Ze wou enkel in mijn armen slapen, dicht bij me, met mijn adem haast in haar gezicht. Als ze in slaap viel aan de borst en ik legde haar een halve meter verder, werd ze tien minuten later geheid wakker van haar molenwiekende armpjes. Ik dacht dan telkens dat ze nog honger had, maar dat was het wellicht ook niet, en ik nam ze toen maar in mijn armen, gestut door een berg kussens, om zelf ook nog wat te kunnen slapen.
De ingreep van de osteopate heeft precies effect gehad: overdag merkten we al verschil, maar het kon ook wishful thinking zijn. En de eerste avond na ons bezoek was vrij stressvol, maar de nacht was goed. De nacht op het vliegtuig was zelfs een mirakel, maar daar zitten het geluid en de trillingen zeker voor iets tussen. En het feit dat ze op mijn schoot lag natuurlijk. Ze sliep en sliep en sliep, en werd maar af en toe wakker om te drinken.
En de dagen nadien gingen ook goed: ze valt nog niet alleen in slaap, wordt nog geregeld wakker, maar de grote onrust is verdwenen. En later meer over Zuid-Afrika!
vrijdag 29 januari 2016
Martha (Tom Waits)
Op ons kaartje staat een citaat uit 'Martha', de song van Tom Waits die hij in 1973 uitbracht op 'Closing Time'. Het is al sinds mijn tiende mijn lievelingsnummer van Waits. Ik grapte vroeger weleens dat ik grootgebracht ben met Tom Waits en Duvel, twee van mijn moeders favorieten, en ik kreeg al vrij vroeg haar platen mét bijhorende platenspeler -- de Duvels bleven haar bezit. Tot mijn broer plotseling vond dat het zijn beurt was om plaatjes te draaien, de platenspeler na een tijdje in zijn bezit sneuvelde en ik niet langer met Waits en vrienden in slaap viel ...
Het citaat op ons kaartje is 'Those were the days of roses, poetry, and prose' en gaat in het lied verder met 'and, Martha, all I had was you and all you had was me'. Toen mijn kennis van Engels nog niet optimaal was, vroeg ik aan alle vrienden van mijn ouders wat hij nu eigenlijk zong daar in die zin, en tot mijn grote consternatie kon niemand me daarop antwoorden. Er was uiteraard nog geen internet, en Waits heeft ook niet de gewoonte om zijn songteksten op zijn albums te zetten, waardoor het lange tijd een raadsel is gebleven.
Ondertussen heb ik het zelf ontcijferd en vond ik het best wel passen als citaat, nu we toch bij Martha waren uitgekomen en de rozen op het kaartje. De zin verwijst in onze babycontext naar een rooskleurige periode, wat we natuurlijk nog moesten afwachten toen we het kaartje ontwierpen, maar ook naar een langverwachte en al fel gekoesterde zwangerschap, mocht de roze wolk toch doorkruist worden door ellenlange huilbuien, onvindbare ziektes of ondraaglijke vermoeidheid.
Bij Waits is het helemaal iets anders: hij verwijst in een bui van opperste melancholie naar een oud liefje Martha en de roze wolk waarop zij samen zweefden. Al wijzen 'proza' en 'prozaïsch' misschien ook wel een beetje naar de moeilijkheden die ervoor gezorgd hebben dat ze niet samen oud zijn geworden, zoals Adèle in haar eigenste telefoongesprek-song 'Hello' nog eens dunnetjes heeft overgedaan.
Maar wij gaan -- als alle Goden het believen -- wel samen oud worden, mijn lieve Martha! En afgezien van de voorbije twee nachten waarin ze klaarwakker was van drie tot een uur of half zes, lijkt het hier tot dusver behoorlijk op een roze wolk waarin ik overloop van liefde voor dat kleine muisje:
- voor haar camouflagekreetje als ze moet niezen en dat plots niet blijkt te gaan
- voor haar oogjes die wegdraaien als ze indommelt
- voor haar hulpeloos-dankbare blik met haar mondje stil maar nog op huilstand als ik haar opneem na een huilbui
- voor haar gefronste kinnetje en opeengeklemd mondje als ze net bij me gedronken heeft
- voor haar scherpe nageltjes die mijn haar of mijn vel vastgrijpen
- voor haar indringende blik
- en, nog even, voor die totale overgave ...
zondag 10 januari 2016
Kaartje
Kaartjes, ik vind dat tof. Om te sturen, maar ook om te krijgen: de postbode af te wachten, de postbus te openen, om de afzender te raden aan de hand van het handschrift, om het analoge, de herinnering aan vroeger. En bij geboortekaartjes komt er nog eens het ritueel bij van de teruggestuurde kaartjes allemaal een plaats te geven in je huis, als ode aan het nieuwe leven. Ik heb dan ook veel geboortekaartjes verstuurd, ook al omdat ik het kaartje zelf zo ontzettend mooi vond.
Ik moest kiezen tussen 250 of 500 kaartjes, en had er net iets meer nodig dan 250 ... Ik had geen criterium vooropgesteld van wie wel en wie niet iets te sturen en heb gewoon de lijst van Thelma aangevuld met mensen aan wie ik nog dacht. Ik ben ondertussen twee keer veranderd van job en heb telkens een grote groep toffe collega's achtergelaten, en vond dit het ideale moment om nog eens iets van mij te laten horen. Ik heb ook de entourage van mijn ouders op de hoogte gebracht, en vrienden en familie, en zo kwam ik al gauw aan een aantal dat de meesten associëren met een professionele mailing van een bedrijf ...
Het prijsverschil voor beide oplages was niet bijster groot, en als ik 300 kaartjes zou bestellen, werden er wellicht toch 500 gedrukt en werden de resterende weggegooid. Ik ben dus voor 500 gegaan, tot lichte verbijstering van Bernard die dat nogal megalomaan vond ... We hebben ze uiteraard niet allemaal verstuurd, en hebben al slingers gemaakt met de resterende kaartjes, bakjes versierd, Martha's spaarpot ...
Thelma's kaartje was wit en glanzend, met een gestileerde rode opiumachtige bloem en zwarte letters. Voor Martha wou ik iets soortgelijks, maar het is uiteindelijk een heel eigen interpretatie geworden. Ik had aanvankelijk enkel mijn eerste idee mee naar Gunther, vriend en vormgever: een stuk behang uit onze woonkamer met ouderwetse rozen. Het andere idee dat ik al tijdelijk had laten varen, was een tekening van Thelma met aapjes, giraffen, leeuwen, libellen, dolfijnen -- telkens met een groot dier en een kleintje.
Het stuk behang met enkel haar naam bleek uiteindelijk te oubollig. Toen ik 's avonds de tekeningen van Thelma doorstuurde en Gunther het fiat kreeg om een avondje loos te gaan, was dit het resultaat:
In het echt zijn de hoeken afgerond, en is het een soort matfluwelen 'velvet' voorkant en een gladde achterkant. Heel geslaagd, al zeg ik het zelf. En als je nog meer van dit moois wil zien, één adres: Gunther Fobe.
Ik moest kiezen tussen 250 of 500 kaartjes, en had er net iets meer nodig dan 250 ... Ik had geen criterium vooropgesteld van wie wel en wie niet iets te sturen en heb gewoon de lijst van Thelma aangevuld met mensen aan wie ik nog dacht. Ik ben ondertussen twee keer veranderd van job en heb telkens een grote groep toffe collega's achtergelaten, en vond dit het ideale moment om nog eens iets van mij te laten horen. Ik heb ook de entourage van mijn ouders op de hoogte gebracht, en vrienden en familie, en zo kwam ik al gauw aan een aantal dat de meesten associëren met een professionele mailing van een bedrijf ...
Het prijsverschil voor beide oplages was niet bijster groot, en als ik 300 kaartjes zou bestellen, werden er wellicht toch 500 gedrukt en werden de resterende weggegooid. Ik ben dus voor 500 gegaan, tot lichte verbijstering van Bernard die dat nogal megalomaan vond ... We hebben ze uiteraard niet allemaal verstuurd, en hebben al slingers gemaakt met de resterende kaartjes, bakjes versierd, Martha's spaarpot ...
Thelma's kaartje was wit en glanzend, met een gestileerde rode opiumachtige bloem en zwarte letters. Voor Martha wou ik iets soortgelijks, maar het is uiteindelijk een heel eigen interpretatie geworden. Ik had aanvankelijk enkel mijn eerste idee mee naar Gunther, vriend en vormgever: een stuk behang uit onze woonkamer met ouderwetse rozen. Het andere idee dat ik al tijdelijk had laten varen, was een tekening van Thelma met aapjes, giraffen, leeuwen, libellen, dolfijnen -- telkens met een groot dier en een kleintje.
Het stuk behang met enkel haar naam bleek uiteindelijk te oubollig. Toen ik 's avonds de tekeningen van Thelma doorstuurde en Gunther het fiat kreeg om een avondje loos te gaan, was dit het resultaat:
zaterdag 2 januari 2016
Bijna twee weken
Bijna twee weken oud! Tweede kindjes zijn vaak rustiger, maar de tijd lijkt nog sneller te gaan ... Ik kan het alleen maar dubbel beamen. Ik geniet van elk moment, maar het gaat zo snel. Cliché! Ik kan me niet voorstellen dat de bevalling al bijna twee weken geleden is, maar tegelijk ben ik al zo op mijn plooi dat het ook al langer lijkt.
Martha laat me ook echt veel tijd. Ze slaapt veel (overdag dan toch) en eet goed (vooral 's nachts), is makkelijk te troosten, maakt haast geen kleedjes vuil door melk terug te geven of iets naast haar pamper te plegen. Alleen plassen doet ze plichtsgetrouw als haar pamper uit is, maar daar zijn we ondertussen op voorbereid. Meestal.
Ik zou de gegeven tijd overdag nog iets beter kunnen benutten door bij te slapen, want voorlopig is mijn nacht verdeeld in drie blokjes slaap van één, twee of drie uur, maar ik moet overdag ook vaak kolven, en ik ben zo graag wakker met Thelma, om bezoek te ontvangen, op te ruimen, snel naar de stad te gaan, te bloggen of te haken.
En ik voel me ook helemaal niet moe. Adrenaline wellicht? Gisteren ben ik eens om negen uur in bed gekropen na een fijne oudejaarsnacht, maar de avonden voordien was het telkens pas tussen één en twee uur 's nachts. Je bioritme bedot je niet! We aten ook vaak laat doordat Thelma eerst in bad en bed moest, en nadat mijn eten wat was gezakt, was er nog heel wat opruimwerk, moest ik nog kolfonderdelen en flesjes steriliseren, Martha nog eens eten geven, nog eens kolven en ga zo maar door.
Update: ik krijg ondertussen 's avonds steeds vaker 'mijn klop', maar moet nog leren onthouden dat Martha dan net wakker wordt. Omgekeerd dag-nachtritme nog voorlopig, en ik vind het zo'n zonde om haar overdag te wekken uit een diepe slaap om aan dat ritme een beetje te morrelen ... Maar ik vermoed ondertussen dat ze overdag te weinig eten binnenkrijgt door dat vele slapen en ga misschien toch eens met zachte hand de raad van de vroedvrouw opvolgen en haar om de drie uur wakker maken.
Martha lijkt echt op Thelma toen ze klein was, alleen haar neusje is opvallend anders. Thelma had een echt rond opstaand mopsneusje en Martha's is wat langer en platter. Haar mond en ogen zijn echt die van twee zusjes: grote amandelvormige ogen en volle lippen. Ik vermoed dat Thelma iets meer op Bernard leek, met zijn wat forsere neus en grote ogen, en Martha iets meer op mij, met een fijnere neus en amandelvormige ogen. Time will tell!
vrijdag 1 januari 2016
Martha & Risjaar
Mijn kleine lieve schattige Martha heeft al tandjes. Yep! Geboren met tandjes zoals de beruchte 'Risjaar Modderfokker den Derde' van Shakespeare / Tom Lanoye. Ik had het meteen na de bevalling gezien, zei zachtjes tegen de vroedvrouw dat ze precies al tandjes had, en zij antwoordde wat routineus: 'Ja, dat is de tandenboog, hè, die je ziet'. Maar dat was het niet!
Het waren onmiskenbaar twee tandjes. Ze zaten nog een beetje verscholen onder een laagje tandvlees, maar ze waren er niettemin. En de voorbije dagen zijn ze doorgekomen ook. Het was de eerste keer dat de vroedvrouwen dat zagen. Ze gaven bij nader inzien aan dat ze er wel degelijk zijn, en ofwel nog zullen uitvallen, ofwel gewoon gaan blijven. Ik wed erop dat ze zullen blijven. Oordeel zelf maar!
En niet dat het onderstaande enige voorspellende waarde heeft, of ook maar enigszins overeenstemt met de realiteit, maar ik wil het stukje theatertekst toch niet laten liggen. Risjaar boezemde de zittende koning Henry VI doodsangsten in. Die laatste vervloekte Risjaar met onderstaande woorden:
Het waren onmiskenbaar twee tandjes. Ze zaten nog een beetje verscholen onder een laagje tandvlees, maar ze waren er niettemin. En de voorbije dagen zijn ze doorgekomen ook. Het was de eerste keer dat de vroedvrouwen dat zagen. Ze gaven bij nader inzien aan dat ze er wel degelijk zijn, en ofwel nog zullen uitvallen, ofwel gewoon gaan blijven. Ik wed erop dat ze zullen blijven. Oordeel zelf maar!
 |
| Hierzie! |
 |
| Huiliefoto, enkel voor het bewijs |
En niet dat het onderstaande enige voorspellende waarde heeft, of ook maar enigszins overeenstemt met de realiteit, maar ik wil het stukje theatertekst toch niet laten liggen. Risjaar boezemde de zittende koning Henry VI doodsangsten in. Die laatste vervloekte Risjaar met onderstaande woorden:
Het uur van Uw geboorte is gehaatRisjaar zelf, voordien Gloucester genaamd, vond die beschrijving een hele eer, en terwijl hij de zittende vorst neerstak, sprak hij zelf de volgende woorden:
Een kerkuil kraste, pest en plagen ruikend
Uw moeder voelde meer dan moederpijnen
Maar minder dan de hoop des moeders
Een onbestemde vormeloze klomp
En niet de vrucht van een zo rijke stam
U had al tanden voor Uw eerste schreeuw
Ten teken dat U kwam om ons te bijten.
That I was born, mijn horrelvoet vooruitMartha knort hooguit een beetje als haar neusje verstopt zit, maar verder is elke gelijkenis met het bovenstaande puur toeval. En haar heeft ze ook al niet te veel!
De vroedvrouw kokhalsde, the nuns were crying
Protect us Lord, een boreling met tanden!
And boy, did I have teeth! And hair! And nails!
Een everzwijn to be, een weerwolfjong
Dat grommen moet dat grauwen moet en bijten!
(met dank aan Caroline voor de verwijzing naar Risjaar)
Thelma heeft ondertussen ook al in een razend tempo twee tanden gewisseld. Ze zei dat haar tand los stond en ik dacht routineus 'ja, ja, zal wel', maar toen ik voelde stond die al meer dan los. Er zat zelfs al een andere tand klaar. Een week later was de melktand eruit en schoof de nieuwe tand gezapig op naar zijn nieuwe plekje. En nog een week later was de tweede al aan de beurt. Dentale demarrage noemen ze dat!
woensdag 30 december 2015
M.A.R.T.H.A.
M eisje
A gaatje
R ebelletje van dons
T eder
H erautje
A ard maar bij ons
(het mooiste naamdicht van mijn immer dichtende collega sdp)
maandag 28 december 2015
Martha!
Op dinsdagochtend 22 december is, in de langste nacht van het jaar, onze tweede dochter Martha geboren. Ze is geboren in onze woonkamer, onder het alziende oog van drie wijze vroedvrouwen van 't Geboortehuis, en een apetrotse Bernard. Ze woog 3,320 kg en was 48 cm lang. Morgen is ze een week oud, en het is een absolute droombaby, zoals ze volgens mij alleen in sprookjes bestaan.
Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later; laat ik het er nu op houden dat het pittig was, en veel heftiger dan mijn eerste, quasi pijnloze bevalling van Thelma -- nochtans ook zonder prik. Borstvoeding loopt allesbehalve van een leien dakje, maar je kunt niet alles willen. Ik ben in elk geval overgelukkig met het langverwachte en al intens gekoesterde geschenk.
Het uitgebreide bevallingsverhaal volgt later; laat ik het er nu op houden dat het pittig was, en veel heftiger dan mijn eerste, quasi pijnloze bevalling van Thelma -- nochtans ook zonder prik. Borstvoeding loopt allesbehalve van een leien dakje, maar je kunt niet alles willen. Ik ben in elk geval overgelukkig met het langverwachte en al intens gekoesterde geschenk.
 | ||
| Net na de geboorte |
 |
| Met een fiere grote zus op dag vier |
zaterdag 19 december 2015
Besef
'En? Beseft ze het al?' vragen mensen soms als ze zien dat ik zwanger ben en hen vertel dat mijn oudste dochter al vijf is. Of ze het al beseft? Grappig om net dat te vragen over een kind dat aan de kapper uitlegt dat een vulkaan is ontstaan door aardplaten die tegen elkaar botsen. Dat je slapende vulkanen hebt, maar ook vulkanen die uitbarsten, en dat er dan hete lava vrijkomt uit het diepste van de aarde.
Ik doe dan altijd alsof mijn neus bloedt en antwoord gewoon dat ze gynaecologe wil worden sinds ze is meegegaan op consultatie. Gynaecologe of vroedvrouw, soms twijfelt ze nog. Het doet me denken aan de verpleegster van Kind & Gezin die ooit vroeg of ze al 'ikke doen' zei, nadat ik net een heel relaas over haar talenkennis had gebracht, met perfecte zinsconstructies van acht woorden en meer.
En of ze het al beseft!
Ik doe dan altijd alsof mijn neus bloedt en antwoord gewoon dat ze gynaecologe wil worden sinds ze is meegegaan op consultatie. Gynaecologe of vroedvrouw, soms twijfelt ze nog. Het doet me denken aan de verpleegster van Kind & Gezin die ooit vroeg of ze al 'ikke doen' zei, nadat ik net een heel relaas over haar talenkennis had gebracht, met perfecte zinsconstructies van acht woorden en meer.
En of ze het al beseft!
 |
| Thelma's grote ambachtelijke baby-aftelkalender |
woensdag 9 december 2015
U-turn
Joehoe! Ze is gedraaid! En wel op 36,5 weken, maar niet op eigen houtje. Mijn gynaecologe heeft veel goede ervaringen met externe manuele keringen en heeft me overgehaald. Ik was niet helemaal overtuigd, maar ben er dan toch voor gegaan. 'Baat het niet, dan schaadt het niet' gold niet echt in dit geval, want er is altijd een klein risico dat de bevalling op gang komt, en dan uiteindelijk toch met keizersnede moet -- en wie weet wat er nog allemaal mis kon gaan.
Ik was er niet gerust op, heb de nacht voordien slecht geslapen en had er eigenlijk geen rekening mee gehouden dat het ook kon lukken, zo bedacht ik achteraf. Ik was bezig met valiezen en keizersnedes en verplicht blijven in het ziekenhuis, niet met een gelukte kering die een risicovoller keizersnede of stuitbevalling zou uitsluiten. Ik vond het ook wat paradoxaal om in te grijpen in een proces dat ik verder zo natuurlijk mogelijk wil laten verlopen, maar ik ben natuurlijk heel blij nu.
Heftig was het wel, al had ik veel heftiger verhalen gehoord van mijn collega's (vooral door de toenmalige weeënremmers die hartkloppingen als bijwerking gaven), afgewisseld met recente ervaringen van fluitjes-van-een-cent bij anderen. Ik heb vooraf cranio-sacraaltherapie geprobeerd (diepe relaxatie kan nooit kwaad) en zou na de niet-gelukte kering ook nog osteopathie proberen, misschien zelfs de aangeraden moxatherapie of acupunctuur, maar zover hoefde het allemaal niet te komen.
Ik mocht om 8.30 uur nuchter binnengaan, lag een halfuurtje aan de monitor, kreeg toen een instant misselijkmakende weeënremmer, die gelukkig ook even snel weer verdween, en toen kon mijn gynaecologe eraan beginnen. Gelukkig zat Bernard aan mijn hoofdeind om mijn hand vast te houden en door mijn haar te woelen, want pijnloos was het niet. En het moeilijke was dat je niet kunt ontspannen door op je ademhaling te letten, omdat er iemand genadeloos lijkt te porren in je linkerzij.
De eerste helft was het pijnlijkst: poepje opheffen en beginnen duwen -- een beetje zoals een kinesist een verkleefd litteken van een spier probeert af te krijgen. Het moet spectaculair geweest zijn om te zien, zo zei Bernard: een dikke blob die naar rechts werd geduwd en dan helemaal dwars kwam te liggen. Ik heb er uiteraard niets van gezien, want ik kon alleen maar proberen om met gesloten ogen zo veel mogelijk te ontspannen en de experten hun werk te laten doen.
De gynaecologe dacht dat het in een keer zou lukken omdat ons piepke goed op weg was om haar U-turn ineens te maken, maar ze kreeg haar toen toch niet meteen helemaal rondgedraaid. Er werd tussendoor telkens ook een echografie gemaakt, om te zien of alles nog in orde was. En vooraf hadden ze natuurlijk ook gekeken of er geen placenta of navelstreng in de weg zat en geen andere tegenindicaties waren.
De tweede helft was draaglijker, maar het heeft daarna toch nog een halfuur geduurd tot ik besefte dat het goed was, en bedacht dat ik de gynaecologe misschien eens kon bedanken! Ik moest nadien opnieuw een halfuur aan de monitor liggen, en mijn baby'tje lag stil te slapen, terwijl ze anders zo actief is. Ze was wellicht ook zelf behoorlijk overdonderd en nog aan het wennen aan haar nieuwe perspectief op de wereld.
Ik mocht nadien ontbijten in het ziekenhuis, uit voorzorg, mocht er toch nog iets gebeuren, en moest daarna nog een derde halfuur aan de monitor liggen en een inenting krijgen zoals na mijn val met de fiets. Na de middag was ik weer tiptop, zijn we Sinterklaascadeautjes gaan kopen voor Thelma en twee wollen truitjes voor het piepke, hebben we de baby laten erkennen, ongehuwde ouders die we zijn, heb ik zelfs al een kerstcadeautje gekocht voor mijn moeder en vier bollen wol voor een eerste truitje.
Op de consultatie enkele dagen later vertelde de gynaecologe dat ze blij was dat ze haar zo goed geleerd hebben hoe ze zo'n kering moet uitvoeren. Aanvankelijk deed ze dat nooit, maar ze vond het zo'n zonde om telkens meteen tot keizersnede te besluiten bij een stuitligging. In Nederland worden blijkbaar alle baby's gedraaid, of wordt er toch een poging ondernomen, meestal met goed resultaat, en haar ervaringen zijn ook alleen maar positief.
Sinds ze gedraaid is, heb ik wel veel meer last van voorweeën. Haar hoofdje duwt nu op de baarmoederhals en dat geeft beenweeën in mijn rechterlies die me bijna doen dichtklappen. Zitten en liggen is geen probleem, maar staan en stappen was donderdag en de dagen daarna heel pijnlijk. Ik ben dus ook gestopt met werken, officieel dan toch, want ik werk deze week nog alles af van thuis uit om hopelijk vrijdag echt te kunnen uitkijken naar de geboorte, zo ergens in de volgende vier weken.
Ik was er niet gerust op, heb de nacht voordien slecht geslapen en had er eigenlijk geen rekening mee gehouden dat het ook kon lukken, zo bedacht ik achteraf. Ik was bezig met valiezen en keizersnedes en verplicht blijven in het ziekenhuis, niet met een gelukte kering die een risicovoller keizersnede of stuitbevalling zou uitsluiten. Ik vond het ook wat paradoxaal om in te grijpen in een proces dat ik verder zo natuurlijk mogelijk wil laten verlopen, maar ik ben natuurlijk heel blij nu.
Heftig was het wel, al had ik veel heftiger verhalen gehoord van mijn collega's (vooral door de toenmalige weeënremmers die hartkloppingen als bijwerking gaven), afgewisseld met recente ervaringen van fluitjes-van-een-cent bij anderen. Ik heb vooraf cranio-sacraaltherapie geprobeerd (diepe relaxatie kan nooit kwaad) en zou na de niet-gelukte kering ook nog osteopathie proberen, misschien zelfs de aangeraden moxatherapie of acupunctuur, maar zover hoefde het allemaal niet te komen.
Ik mocht om 8.30 uur nuchter binnengaan, lag een halfuurtje aan de monitor, kreeg toen een instant misselijkmakende weeënremmer, die gelukkig ook even snel weer verdween, en toen kon mijn gynaecologe eraan beginnen. Gelukkig zat Bernard aan mijn hoofdeind om mijn hand vast te houden en door mijn haar te woelen, want pijnloos was het niet. En het moeilijke was dat je niet kunt ontspannen door op je ademhaling te letten, omdat er iemand genadeloos lijkt te porren in je linkerzij.
De eerste helft was het pijnlijkst: poepje opheffen en beginnen duwen -- een beetje zoals een kinesist een verkleefd litteken van een spier probeert af te krijgen. Het moet spectaculair geweest zijn om te zien, zo zei Bernard: een dikke blob die naar rechts werd geduwd en dan helemaal dwars kwam te liggen. Ik heb er uiteraard niets van gezien, want ik kon alleen maar proberen om met gesloten ogen zo veel mogelijk te ontspannen en de experten hun werk te laten doen.
De gynaecologe dacht dat het in een keer zou lukken omdat ons piepke goed op weg was om haar U-turn ineens te maken, maar ze kreeg haar toen toch niet meteen helemaal rondgedraaid. Er werd tussendoor telkens ook een echografie gemaakt, om te zien of alles nog in orde was. En vooraf hadden ze natuurlijk ook gekeken of er geen placenta of navelstreng in de weg zat en geen andere tegenindicaties waren.
De tweede helft was draaglijker, maar het heeft daarna toch nog een halfuur geduurd tot ik besefte dat het goed was, en bedacht dat ik de gynaecologe misschien eens kon bedanken! Ik moest nadien opnieuw een halfuur aan de monitor liggen, en mijn baby'tje lag stil te slapen, terwijl ze anders zo actief is. Ze was wellicht ook zelf behoorlijk overdonderd en nog aan het wennen aan haar nieuwe perspectief op de wereld.
Ik mocht nadien ontbijten in het ziekenhuis, uit voorzorg, mocht er toch nog iets gebeuren, en moest daarna nog een derde halfuur aan de monitor liggen en een inenting krijgen zoals na mijn val met de fiets. Na de middag was ik weer tiptop, zijn we Sinterklaascadeautjes gaan kopen voor Thelma en twee wollen truitjes voor het piepke, hebben we de baby laten erkennen, ongehuwde ouders die we zijn, heb ik zelfs al een kerstcadeautje gekocht voor mijn moeder en vier bollen wol voor een eerste truitje.
Op de consultatie enkele dagen later vertelde de gynaecologe dat ze blij was dat ze haar zo goed geleerd hebben hoe ze zo'n kering moet uitvoeren. Aanvankelijk deed ze dat nooit, maar ze vond het zo'n zonde om telkens meteen tot keizersnede te besluiten bij een stuitligging. In Nederland worden blijkbaar alle baby's gedraaid, of wordt er toch een poging ondernomen, meestal met goed resultaat, en haar ervaringen zijn ook alleen maar positief.
Sinds ze gedraaid is, heb ik wel veel meer last van voorweeën. Haar hoofdje duwt nu op de baarmoederhals en dat geeft beenweeën in mijn rechterlies die me bijna doen dichtklappen. Zitten en liggen is geen probleem, maar staan en stappen was donderdag en de dagen daarna heel pijnlijk. Ik ben dus ook gestopt met werken, officieel dan toch, want ik werk deze week nog alles af van thuis uit om hopelijk vrijdag echt te kunnen uitkijken naar de geboorte, zo ergens in de volgende vier weken.
Abonneren op:
Posts (Atom)