Confidenties

Thelma brabbelt, en we zullen het geweten hebben. Overal moet geluid bij: aan tafel, op schoot, in bed, en zelfs tijdens de fruit- en groentenpap. Mijn moeder zei me dat ze me vroeger ook vijf frank had gegeven om eens even te zwijgen, dus dat belooft wat!

Let u vooral ook op de uitroep op 0:12.

Verschoon de toekomst!

Bumgenius Flip Organic meegroeier

Ik heb mijn luierpost geüpdatet en aangevuld met een paar fotootjes en links die ik jullie niet wou onthouden. Het gaat misschien in tegen de blogetiquette om achteraf dingen te veranderen aan een post, maar ik doe op mijn blog wat ik wil, vandaar. En het is voor het goede doel, een schone toekomst!

Mijn moeder vertelt ondertussen overal rond dat haar dochter, die een broertje dood heeft aan het huishouden, -- dat uitgerekend zij -- met wasbare luiers werkt. Ik hoop dat het bewijst dat het echt geen last is en maximum een uurtje per week in beslag neemt, verdeeld over luier uit broekje in wasemmer (i.p.v. vuilnisemmer) werpen, netje 2x per week in wasmachine gooien (i.p.v. 1x per week vuilniszak buiten zetten), luiers ophangen en plooien (i.p.v. kopen en uitladen), en de minuut extra als je ze omdoet. Zestig minuten waar ik nog trots op ben ook.

Behalve het wassen vond mijn moeder het ook nogal dik rond Thelma's poep, maar sinds ze de Bumgenius gezien heeft, wil ze ook wel met herbruikbare luiers werken. Mission accomplished!

En om helemaal concreet te worden, geef ik hieronder wat ik gebruik:

• bij de onthaalmoeder: pocketluier Nature Babies 'Bamboo Lovable' (16) met broekjes van Motherease 'Rikki' (4) en inlegvliesjes van Popolino (bij Mister Mirko)
• thuis: idealiter hetzelfde als bij onthaalmoeder (dan wel 18 à 24 stuks), maar we hadden al doeken uit Dreambaby, dus: vouwluiers Bambino Mio (24) met broekjes van Weehugger (4) en inlegvliesjes van Bambino Mio (bij Dreambaby en Babykind)
• Update: volstaan niet altijd bij een 20-maanden-oude megaplasser als Thelma, dus thuis nu pocketluiers van bij de onthaalmoeder, fleeceluiers van 's nachts, of vouwluiers met extra inlegger.
• 's nachts: pocket-all-in-oneluier in fleece van Wonderoos (4) met extra inlegger Wonderoos (Babykind)
• Update: beter is een pocketluier van Lulu Nature (Dodo) met wollen overbroekje van Disana bijvoorbeeld (bij Klein Spook)
• op stap: all-in-one van Bumgenius Organic (4) met inlegvliesjes van Bambino Mio (Mister Mirko)
• Update: ondertussen met extra inlegger!

Van de eerste twee soorten gebruik ik twee maten, de laatste twee zijn meegroeiers, maar ik zit nog altijd niet aan de prijs van 2,5 jaar Pampers en vuilniszakken samen. En als er ooit een tweede kindje komt, is die kost zelfs helemaal uitgespaard, al zou ik wel extra nachtluiers kopen van Lulu Nature.

Strikt genomen kan je voort met 18 à 24 luiers van soort 1, 2 of 3 alleen, maar van soort 3 was je de broekjes telkens mee, wat ze zogezegd sneller doet verslijten. All-in-ones zijn ook niet zo performant als een vouw- of pocketluier met overbroekje. Fleece kan soms de billetjes irriteren omdat het even goed absorbeert als Pampers, maar daar heeft Thelma nooit last van gehad, en het is dus wel goed 's nachts. Daarom is de combinatie met soort 1 wel handig. Soort 4 is een luxeartikel, waar je zelfs de meest rabiate tegenstanders mee overtuigt.

Aan tafel

Thelma blijft het heel goed doen bij Patricia de onthaalmoeder. Ze weent bijna niet, slaapt een keer of drie, eet alles op en mist! ons! niet! Zo lijkt het toch. Ze heeft ook meteen weer een nieuw ritme en je kunt er de klok op gelijk zetten. Het is eigenlijk een echte slaapkop: omdat ze nu iets vroeger opstaat dan anders, kan ze nog niet langer dan twee uur wakker blijven zonder zeuren en dus slaapt ze overdag blokjes van drie kwartier à anderhalf uur. Doordat Bernard haar rond vijf uur gaat halen en vaak moet wakker maken, gaat ze thuis dan ook om zeven uur opnieuw naar bed, om stipt drie kwartier later weer wakker te worden.

Dan mag ze met moeder en vader aan tafel zitten om de dag even te bespreken, want sinds kort zit ze met wat steun in een grote stoel. Rond negen uur leg ik haar dan weer in bed en zo heb ik ze elke avond toch nog een uurtje of twee gezien. Opnieuw een fijne evolutie die ik niet had verwacht!

Nog nieuw de laatste tijd is dat ze soms haar armpjes lijkt uit te steken om gepakt te worden en ze touwtjes, stofjes en papiertjes met duim en wijsvinger begint vast te nemen. Ze schaterlacht ook als we voorzichtig in haar buik bijten of voortdurend onnozele woordjes met een veel te hoge stem debiteren. Hoe zou je zelf zijn?

Wereldreis

Thelma is vandaag, als kersvers zesmaanderke, voor het eerst naar de onthaalmoeder geweest, na haar novembermaand bij oma en haar decembermaand bij papa. In de fietskar langs het water, over de spoorbrug, even door de Wiedauwkaai en aangekomen. Moeder, vader en Thelma, want geen van de drie kon het alleen. Dachten ze.

De zes andere kindjes waren ook al present: haar eerste vriendinnetje Mira, een zevenmaanderke dat ze al ontmoet had toen ze een uurtje ging wennen, haar negenmaandig vriendje-to-be Ramon, en dan vier hele grote kinderen van zéker al twee jaar, of toch ongeveer. Ze gaan in maart en september per twee naar de kleuterklas, dus dan zit het trio Thelma-Mira-Ramon meteen bij de allergrootsten. En dan zijn er geen reuzekinderen meer die voortdurend proberen een tuut in haar mond te stoppen.

Ze heeft goed geslapen, zeer goed gegeten, weinig gedronken, twee keer kaka gedaan (for the record), en er stond ook 'zeer flink' in haar heen-en-weerboekje. Olé. De onthaalmoeder wil zelfs met onze herbruikbare luiers werken. Als dat niet nog meer goed nieuws is! Zelf had ik het toch wel wat moeilijk, sissy die ik ben geworden, maar toen Bernard en ik haar door het raam nieuwsgierig zagen kijken vanuit haar wippertje waren we gerustgesteld. Ik heb het me 's ochtends moeten voorstellen als een jaar buitenland op haar achttiende of een wereldreis na haar studies, maar dan voor mini's, en dan was het een stuk makkelijker om haar achter te laten in een wereld zonder mama, papa, oma of opa, zonder bekend bed, met ander eten en veel vreemde mensen.

Ik vond het zelf grappig en wat aandoenlijk toen mijn stoere moeder haar tranen niet kon bedwingen toen ze me in Newcastle achterliet op mijn twintigste, maar ik weet nu dat de geschiedenis zich met de minste moeite zou herhalen.

Snif

Moeder is snipverkouden, niest het hele huis onder en traant permanent, maar Thelma houdt zich staande. Hoewel ... ze heeft sinds een paar dagen een hoestje dat haar uit haar slaap houdt. En mij ook natuurlijk, waardoor ik maar niet genees. In Frankrijk heb ik haar eerste snottebel gespot en hier thuis is er dus dat hoestje. Uitermate schattig, dat wel, hoe ze haar kleine tongetje naar buiten steekt als ze theatraal kucht, en je daarna triomfantelijk aankijkt, maar zodra dat ontaardt in een echte hoestbui, wordt het toch wat griezelig.

We zijn gisteren naar de huisarts geweest en die houdt het op reflux, natuurlijk niet de zware variant, maar de gewone reflux die eigenlijk alle kindjes hebben doordat hun maagklepje nog niet matuur is. Daardoor komen slijmpjes in haar keel als ze ligt en begint ze dus te hoesten. Oplossing: Gavisconpoeder en melk indikken.
Ik moet zeggen dat ik dat toch niet helemaal geloof. Dan zou ze daar toch al veel eerder last van gehad hebben? En zeker wanneer we haar na haar ochtendfles en dito boer nog even terugleggen?

Mij lijkt het eerder een beginnende verkoudheid (hoewel ze geen andere symptomen heeft), of misschien wel tandjes. Ze huilt af en toe alsof ze echt pijn heeft, en hoesten is volgens tinternet ook een symptoom van de eerste tandjes. Een van de volgende dagen zal het natuurlijk wel duidelijk worden. Dan verandert dat kleine tandloze babysmoeltje in een zesmaanderke met een echte melktand. Weer een nieuwe fase in haar ontwikkeling. Als ze maandag dan ook nog voor het eerst naar de onthaalmoeder gaat, is ze bijna helemaal volwassen.

2011

La douce France

Wahey! We zijn terug uit Noord-Frankrijk (Picardië, Sainte-Marguerite-sur-Mer, bij Dieppe), alwaar we met 26 volwassenen en 14 kinderen feest hebben gevierd. En dat het een feest was! Lekker druk met al die kindjes, heerlijk gewandeld op het strand, geboortecadeaus gekregen voor Thelma, fijne cadeautjes gekregen voor mijzelve, bijgebabbeld met oude en minder oude vrienden, en gefeest tot 's ochtends.

De oudste kindjes op een rij

Wat een opsteker dat er met veertien kinderen in de vriendenkring toch nog tot een gat in de nacht gedanst kan worden! Tot een uur of vijf gemiddeld, met uitschieters tot half acht, al moet het wel gezegd dat bij de echt vroege vogels maar twee papa's en één mama meer zaten. Ik ben na vier uur slapen rond een uur of negen met Thelma opgestaan, want ze had tenslotte al de klok rond geslapen. Haar nog eens terugleggen na haar ochtendfles zou een heel klein beetje naar kindermishandeling geroken hebben.

Mijn eerste dag van 2011 was, laten we hopen, niet de allerfriste van het komende jaar, maar het viel al bij al wel mee. Beetje knorriger dan anders, maar de happy vibes van de nacht ervoor maken veel goed. En de ochtend erna, vandaag dus, heeft Thelma ons onverhoeds getrakteerd op een uitslaapsessie tot half twaalf. Vandaar dat ik nu nog achter mijn computer zit. Ik had nooit-van-ze-leven gedacht dat ik met een baby nog zou kunnen uitslapen, maar voorlopig bewijst ze dus het tegendeel. Ze is echt voorbeeldig: gunt iedereen een superlieve glimlach, zeurt bijna nooit, eet goed, doet de kunstjes die ze op haar leeftijd hoort te kunnen. 't Is allemaal dolletjes!

Ah ja, en voor wie de gelijkenissen wil spotten tussen mezelf en mijn dochter: ziehier een foto van toen ik ongeveer dezelfde leeftijd had als Thelma hieronder.

Schat

Zonder woorden. Of toch: wat 'n schat!

Louise

Gisteren hebben mijn broer en zijn vrouw Lien hun eerste kindje gekregen. Uitgerekend voor 2 januari, maar uiteindelijk al op 17 december ter wereld gekomen. Een dochter, wat ze voor mij niet hadden kunnen verzwijgen. Het meisje is gezegend met de prachtige naam ... Louise! Mijn ouders hebben sinds gisteren dus twee kleindochters, met vijf maanden en een week verschil, die in de toekomst wellicht het olijke duo Thelma en Louise zullen worden. Of Louise en Thelma, zo u wil.

Louise, ° 17 december 2010

We hebben niets afgesproken, eerlijk waar, want mijn broer en Lien hebben al jaren de naam Louise op nummer 1 staan, wat ik evenwel even vergeten was toen wij voor Thelma gingen. Ze schrokken dus wel even toen wij Thelma hadden gekozen, maar toen wisten zij nog niet of het bij hen een jongen of een meisje ging worden. Ze hadden erop gegokt dat wij voor Mona zouden gaan, en dan was alles safe, maar een plotse wending in onze voornaamplannen heeft daar anders over beslist.

Ik wist dus eigenlijk al lang dat Louise hun favoriete voornaam was, maar ik dacht niet dat ze daar uiteindelijk ook voor zouden kiezen. Niet alleen door Thelma, maar ook omdat ze hun lippen stijf op elkaar hielden over mogelijke voornamen en ik per slot van rekening Louise in een ver verleden al eens had gehoord. Sam had ook gezegd dat ik de naam echt niet van hen zou verwachten, dus dacht ik dat het toch nog een grote verrassing zou zijn. Wat het natuurlijk ook was!

En eigenlijk is het ook helemaal geen ongelukkig toeval. Het blijft een goeie film (alleen met een unhappy ending, dju toch), ze zijn geen zussen maar nichtjes, en ze heten niet Teen en Tander of Thelma en Selma. Maar daarover later meer. En als er nog een broertje, zusje, neefje of nichtje bijkomt, is het duo plots een trio.

Oostwaarts

Morgen gaan we naar Limburg, eindelijk nog eens onze kleine spruit, sinds gisteren vijf maanden, aan de familie tonen ... 't Is eigenlijk veel te lang geleden. We waren van plan om zeker om de zes weken te gaan, maar als we dat niet lang genoeg op voorhand in onze agenda blokkeren, komt er telkens van alles tussen. Het eerste goede voornemen voor 2011 dus. Tussen de producties van Bernard door, de Ardennenweekendjes, de bezoekjes bij de andere oma en opa, een dagje zee bij overgrootmoeder en overgrootvader, de fijne dingen in Gent, de onverwachte voorstellen ...

Bomma Marie-Paule heeft Thelma, tot onze scha en schande, nog maar één keer gezien ... toen ze eind augustus met bompa Jos bij mijn ouders kwam eten en Thelma een week of zes was.

Thelma had het een beetje lastig die avond en ging in overdrive (waar is de tijd?) en ik had ze daarom in het ultieme redmiddel De Draagdoek gestoken. Een beetje te snel blijkbaar, want tijdens het diner op het terras, liet ze haar hoofdje naar voren vallen en viel ze pardoes met de zijkant van haar hoofd in mijn bord.

De eerste keer dat mijn moederhart stilstond, omdat ik haar niet voor een ongeluk had kunnen behoeden. Meer nog, ik lag zelf aan de basis van Het Eerste Grote Ongeluk. Er was gelukkig niets aan de hand, geen rode vlek en geen bult, maar het was een hels lawaai en het rustgevende slaapje was uiteraard meteen voorbij.

Kamerbreed

Als ik net in bed lig en zachtjes indommel, en Thelma slaakt een zuchtje, kan ik een instant glimlach nooit bedwingen.

Fight for your rights

Bij deze foto kunnen heel wat verhalen verteld worden. Over hoe ik graag zou hebben dat mijn dochter zelfredzaam wordt, gelooft in zichzelf, niet te veel denkt dat meisjes minder kunnen dan jongens ... Ik zou haar graag een beetje een genderneutrale opvoeding geven, maar ik weet ondertussen uit ervaringen van andere ouders dat je nog niet zo ontzettend veel invloed hebt op de rozerokjesfase van dochterlief. Ze zal natuurlijk mogen kiezen wat ze draagt en waarmee ze speelt, maar ik ga toch proberen om voldoende alternatieven aan te bieden.

Neutraal speelgoed als teken- en knutselmateriaal, lego, gezelschapsspelletjes, tennisrackets, verhalen die niet te stereotiep zijn ... En géén roze winterjas of roze schoenen, want dan loopt ze de hele tijd met iets roze aan. Een roze pyjama dus: geen probleem, een prinsessenjurk: oké dan (maar mama heeft hier nog een tof zeewierenpak liggen!), een roze t-shirt met lovertjes: tja, omdat ze mijn liefste schat is natuurlijk.

Ik geloof niet in 'nature' of 'nurture', maar denk dat het altijd een combinatie is van aanleg en opvoeding. Ik geloof wel dat voorbeelden uit de eigen kring, rolmodellen uit de media, druk van buitenaf ... een zekere invloed hebben. Denk bijvoorbeeld eens aan klassieke sprookjes: hoeveel zijn er niet waarin vooral heteroseksuele relaties worden geïdealiseerd, waarin sterk steunende relaties tussen meisjes worden uitgesloten, waarin de optie om single en gelukkig te zijn niet lijkt te bestaan, waarin meisjes leren om subassertief en passief te zijn, en moeten wachten op jongens om initiatief te nemen. Gelukkig dat er ook verhalen bestaan als Pipi Langkous, Deesje (van Joke van Leeuwen, mijn favoriet vroeger!), Annie M.G. Schmidt, Roald Dahl ...

Overigens zijn ook heel wat films voor volwassenen in hetzelfde bedje ziek: hoeveel films hebben maar één vrouw als hoofdpersonage, die enkel over mannen praat? Dat is de zogenaamde Bechdeltest, naar de striptekenares Alison Bechdel: een film voldoet aan de test als er (1) ten minste twee vrouwen in voorkomen, die (2) een naam hebben, en (3) met elkaar praten, over iets anders dan een man ...

Op de foto lijkt Thelma goed op weg om voor zichzelf op te komen, maar de echte reden is natuurlijk dat de handjes in de eerste levensfase vaak vuistjes blijven (en dat je toch eens naar de dokter moet als de vuistjes gesloten blijven volgens K&G), en dat de vuistjes en handjes bijzonder fascinerend zijn als je ze ontdekt. Maar toch ... Ze deed het wel opvallend vaak en heel overtuigd!